پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣١٥ - دعاهاى امام حسين عليه السلام

اليك بإرادتك غير ظنين و لا مظنون و لا مراب و لا مرتاب، انّك انت ارحم الراحمين»؛[١]

خدايا! هركس در جستجوى پناهگاهى است ولى پناهگاه من تويى و هركس در پى يار و ياورى مى‌گردد، اما يار و ياور من تو هستى. خدايا! بر محمد و خاندانش درود فرست و ندايم را بشنو و دعايم را اجابت فرما و جايگاه بازگشتم را نزد خود مقرّر دار. خدايا! تو را به عظمتى كه در آن حرص و آز نفسانى و فتنه‌اى نيست و هيچ ظن و گمانى در آن دخالت ندارد و هيچ راهى را دگرگون نمى‌سازد سوگند مى‌دهم كه مرا در كوران امتحان‌ها و آزمايش‌ها و از گزند شيطان حفظ نما، تا مرا به سوى خود بازگردانى و هيچ گمان و ترديدى در من باقى نمانده باشد، به راستى كه تو مهربان‌ترين مهربانانى.

٥. حضرت در قنوت نماز خود دعاى ديگرى را نيز زمزمه مى‌كرد و عرضه مى‌داشت:

«اللهم منك البدء و لك المشيئة و لك الحول و لك القوة، و أنت اللّه الذي لا اله الا انت جعلت قلوب اوليائك مسكنا لمشيّتك و مكمنا لإرادتك، و جعلت عقولهم مناصب اوامرك و نواهيك فأنت اذا شئت ما نشاء حركت من أسرارهم كوامن ما ابطنت فيهم، و ابدأت من إرادتك على ألسنتهم ما افهمتهم به عنك في عقودهم بعقول تدعوك و تدعو اليك بحقائق ما منحتهم به، و إنّي لأعلم ممّا علمتني ممّا أنت المشكور على ما منه أريتني و اليه آويتني»؛

خدايا! قضا و قدر، از ناحيه تو و توان و قدرتى جز قدرت تو وجود ندارد، تو خدايى كه معبودى جز تو نيست. دل اولياى خود را جايگاه اراده خويش قرار دادى‌

[١] . مهج الدعوات/ ٤٩.