پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٦٠ - عبادت امام عليه السلام

برابر او به تملّق ايستاده‌اند.

اى آن‌كه اولياء و دوستانت را به جامه‌هاى هيبت خويش آراست تا در حضورش، عذرخواه آيند و آمرزش بخواهند.[١]

نشانه‌هاى شدت ترس و بيم امام حسين عليه السّلام از خداوند در سيماى تابناكش پديدار بود به گونه‌اى كه به وى گفته شد: شما از خداى خود چه بسيار بيمناكيد! در پاسخ فرمود:

«لا يأمن يوم القيامة الّا من خاف من اللّه في الدّنيا»[٢]؛

در روز قيامت كسى مصون از عذاب الهى است كه در دنيا از خدا ترسيده باشد.

عبادت امام عليه السّلام‌

عبادت و پرستش خدا براى خاندان نبوّت، هستى و زندگى به شمار مى‌آمد و از مناجات و نيايش به درگاه خدا لذّت مى‌بردند. شب و روز نهان و آشكار همواره به عبادت مى‌پرداختند و امام حسين عليه السّلام نيز يكى از استوانه‌هاى اين خاندان پاك به شمار مى‌آمد. وى در پيشگاه خداى قادر توانا چونان عارفى به يقين رسيده و انديشمندى پرستشگر، مى‌ايستاد و هرگاه وضو مى‌گرفت، رنگ از رخسار مباركش مى‌پريد و بندبند اعضايش به لرزه درمى‌آمد، سبب آن را از حضرت جويا شدند؛ در پاسخ فرمود:

كسى كه در پيشگاه خداى توانا ايستاده حق دارد رنگ چهره‌اش به زردى گرايد و اعضاى بدنش به لرزه درآيد.[٣]

بر اداى نماز در سخت‌ترين شرايط، پافشارى داشت، به گونه‌اى كه نماز

[١] . المنتخب الحسنى للأدعية و الزيارات/ ٩٢٤- ٩٢٥.

[٢] . بحار الانوار ٤٤/ ١٩٠.

[٣] . جامع الأخبار ٧٦، احقاق الحق ١١/ ٤٢٢.