پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤٦ - سرزمين موعود

اكنون نبرد با آنان آسانتر از جنگ با نيروهاى كمكى آن‌هاست» ولى امام عليه السّلام به دليل اين‌كه سپاه دشمن با او آغاز جنگ نكرده بود، نظر زهير را پذيرا نشد. اين عملكرد امام عليه السّلام حاكى از روح بلند و با عظمت امام عليه السّلام بود كه گنجايش همه امت را دارا بود و به دليل عظمت رسالتش چنين عمل كرد، رسالتى كه با وجود دشمنى آشكار مردم، كوشيد تا از آن و ارزش‌هاى والايش كه هدف وى پياده كردن آن، ميان امت بود، به دفاع برخيزد. از اين‌رو، فرمود: هيچ‌گاه در جنگ و نبرد با آنان، پيشگام نخواهم شد.

امام حسين عليه السّلام روز پنج شنبه دوم محرم سال ٦١ هجرى‌[١] در كربلا فرود آمد، آن‌گاه زهير به امام عليه السّلام پيشنهاد كرد به منطقه‌اى نزديك كه از امكانات دفاعى مناسبى برخوردار باشد، بروند تا در صورت درگيرى با دشمن بتوانند با لشكريان بنى اميه، رويارو گردند.

امام عليه السّلام نام آن منطقه را پرسيد: گفتند: نام آن كربلاست، با شنيدن اين سخن اشك از چشمان مباركش جارى شد و فرمود: «اللهم اعوذ بك من الكرب و البلا»؛ خدايا! از اندوه و گرفتارى به تو پناه مى‌برم.

سپس اظهار داشت: آرى، اين سرزمين محنت و بلاست، پدر بزرگوارم در مسير رفتن به صفين از اين مكان عبور كرد و من نيز او را همراهى مى‌كردم، در اين مكان ايستاد، سبب توقف وى را در اين مكان پرسيدند، نام آن‌جا را به زبان آورد و فرمود: اين‌جا محل خواباندن شترانشان و اين‌جا محل ريختن خون آن‌هاست. پرسيدند: منظور كيانند؟ فرمود: خاندان اهل بيت»[٢]

[١] . تاريخ طبرى ٣/ ٣٠٩، معجم البلدان ٤/ ٤٤٤، اعلام الورى ١/ ٤٥١، اخبار الطوال/ ٢٥٢، بحار الانوار ٤٤/ ٣٨٠.

[٢] . مجمع الزوائد ٩/ ١٩٢، اخبار الطوال ٢٥٣، حياة الحيوان دميرى ١/ ٦٠.