پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٥٤ - مبحث ششم در كربلا چه گذشت شب عاشورا

قرار داشته باشند، و تنها سمتى كه روبروى دشمن است، باز بماند.

حضرت با ياران خود تمام آن شب را به نماز و استغفار و دعا و نيايش سپرى كرد، در مناجات‌هايشان نوايى چون نواى زنبوران عسل داشتند و همواره در ركوع و سجود بودند و يا ايستاده و نشسته خدا را مى‌خواندند. در آن شب گروهى سى و دو نفره از سپاه ابن سعد در كنار خيمه‌هاى آنان آمدو شد داشتند.

يكى از ياران ابا عبد اللّه عليه السّلام مى‌گويد: دسته‌اى از سپاه ابن سعد كه مراقب ما بودند از كنارمان گذشتند و امام حسين عليه السّلام در حال تلاوت اين آيات شريف بود:

وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ ما كانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلى‌ ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ‌؛

آنان كه كفر ورزيدند گمان نكنند مهلتى كه به آنان مى‌دهيم به سود آن‌هاست. بلكه اين مهلت براى اين است كه بر بار گناهانشان بيفزايند و عذابى دردناك در انتظار آن‌هاست. خداوند مؤمنان را در وضعيتى كه هستند به خود وانمى‌نهد تا بدى را از نيك و ناپاك را از پاك جدا سازد.

يكى از افراد ياد شده به نام عبد اللّه بن سمير با شنيدن اين آيه گفت: به خداى كعبه سوگند! پاكيزگان مائيم و از شما برتريم. برير بن خضير در پاسخ وى گفت: فاسق تبهكار، آيا خدا تو را از پاكيزگان قرار مى‌دهد؟

مرد گفت: واى بر تو، كيستى؟

پاسخ داد: من برير بن خضير هستم.

با فرارسيدن سحر، خواب خفيفى بر وجود نازنين ابا عبد اللّه عليه السّلام عارض‌