پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١٤ - پاسخ يزيد بن مسعود نهشلى

چنين آمده:

«اما بعد؛ (اماما!) نامه (روح بخشت) به دستم رسيد و هر آن‌چه به من سفارش فرموده و مرا بدان‌ها فراخوانده بودى، با همه وجودم دريافتم. در آن مرا خوانده بودى، با اطاعت و فرمانبرى از تو و يارى‌ات، بهره‌اى بزرگ نصيبم شود، به راستى خداوند هيچگاه زمين را از راهنما و راهگشاى راه نجات و سربلندى تهى نمى‌گرداند.

شما! حجت خدا بر بندگانش و امانت الهى در زمين او هستيد، شما از درخت تناور احمدى به شمار مى‌آييد كه وجود مقدس رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله اصل و تنه و شما شاخسار آن درخت تناوريد، اينك به سوى هدفت بشتاب كه با بهترين پيك او روبرو خواهى شد، (اماما)! پس از دريافت نامه‌ات گردن‌هاى قبيله «بنى تميم» را برايت رام ساخته‌ام، آنان را چنان مجذوب اطاعت و پيروى از تو نموده‌ام بسان شترانى كه در روز نبرد، تشنه‌كام و سوخته‌دل به آب رو مى‌آورند، تشنه ديدار تو باشند» و قبيله «سعد» را نيز در برابر تو خاضع ساخته‌ام و زنگار دل‌هاى آنان را با آب باران روح‌افزاى الهى چنان شست‌و شو داده‌ام كه صيقل يافته و مى‌درخشند»[١]

به نقل برخى از مورخان: نامه نهشلى روز دهم محرم پس از شهادت ياران و اعضاى خاندان ابا عبد اللّه الحسين كه تنها و بى‌ياروياور مانده و در محاصره دشمنان قرار داشت به دست حضرت رسيد. امام عليه السّلام با قرائت نامه چنين فرمود: خداوند تو را از بيم و هراس مصون دارد و در روز تشنگى سخت رستاخيز، سيرابت گرداند.

[١] . لهوف/ ٣٨، اعيان الشيعه ١/ ٥٩٠، بحار الانوار ٤٤/ ٣٩٩.