نهج البلاغه با ترجمه فارسى روان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٨٥ - بر «صبر»، «يقين»، «عدالت» و «جهاد»؛
و از آنان به شمار نيايد.
٢٠٨- كسى كه به حساب خودش برسد، سود مىبرد و كسى كه از خويش غفلت كند زيان مىبيند، كسى كه (از خدا) بترسد ايمنى مىيابد، كسى كه عبرت گيرد بينا مىشود و كسى كه بينا گردد مىفهمد و آن كس كه فهم دارد دانا مىشود.
٢٠٩- دنيا پس از چموشى- همچون شترى كه از دادن شير به دوشندهاش خوددارى مىكند و براى بچهاش نگه مىدارد-/ به ما روى مىآورد.
سپس آن حضرت به دنبال اين سخن اين آيه را تلاوت كرد:
«مىخواهيم بر مستضعفين زمين منّت گذاريم و آنها را پيشوايان زمين و وارثان آن قرار دهيم». [١] ٢١٠- از خدا بترسيد، ترسيدن كسى كه دامن خود را براى اطاعت خدا به كمر زده، سخت مىكوشد و در اين فاصله حيات و زندگى به سرعت در راه گام بر مىدارد و از ترس اعمال بدش به سوى مغفرت خداوند رو مىآورد، در بازگشت به عالم آخرت و سرانجام زندگى و عاقبت كار مىانديشد.
٢١١- سخاوت، حافظ آبروهاست و حلم دهان بند سفيهان، عفو، زكات پيروزى است و دورى و فراموشى، كيفر پيمان شكنان است. مشورت، چشم هدايت است و آن كس كه به رأى خود قناعت كند خود را به خطر افكنده، صبر و استقامت با مصايب مىجنگد، بىتابى به (ناملايمات) زمان كمك مىكند؛ برترين بى نيازى ترك آرزوهاست.
چه بسيار عقلها كه اسيرند و هوا و هوسها، امير و سلطان بر آنها، نگهدارى تجربه بخشى از موفّقيّت است، دوستى، خويشاوندى اكتسابى است، بر انسان بدون پشتكار و زود رنج تكيه مكن!
٢١٢- خودپسندى، دشمن عقل و يكى از حسودان نسبت به آن است.
٢١٣- (مشكلات را تحمّل كن) و چشم خود را بر خاشاك و رنجها فرو بند تا هميشه راضى باشى.
٢١٤- كسى كه ساقه درخت وجودش نرم است، شاخه هايش فراوان است (كنايه از اين كه افراد متواضع و با محبّت دوستان فراوان دارند).
٢١٥- اختلاف، تصميمگيرى را نابود مىكند.
٢١٦- كسى كه به نوايى مىرسد طغيان مىكند.
٢١٧- در دگرگونى احوال، جوهر مردان شناخته مىشود.
[١]. سوره قصص، آيه ٥.