ولى اين به خاطر آن است كه افعالى كه با آن استحقاق ثواب و عقاب پيدا مى‌كنند ظاهر گردد؛ زيرا بعضى از مردم (مثلًا) پسر را دوست دارند و فرزندان دختر را ناخوش دارند و بعضى افزايش مال را مى‌خواهند و از نقصان مال ناراحتند.

شريف‌رضى رحمه الله مى‌گويد: و اين از تفاسير عميق و پيچيده‌اى است كه از آن حضرت شنيده شده.

٩٤- از امام سؤال شد، خوبى و خوشبختى در چيست؟ فرمود:

خوبى و خوشبختى در اين نيست كه مالت فراوان و فرزندانت زياد شوند، خوشبختى آن است كه علمت افزون گردد و حلمت زياد شود و با پرستش پروردگار به مردم مباهات كنى و اگر نيكى كنى شكر خدا به جاى آورى و اگر بدى كنى استغفار كنى. دنيا فقط براى دو كس خوب است: كسى كه گناهانى كرده و مى‌خواهد با توبه جبران كند، و كسى كه با سرعت به كارهاى نيك مشغول است.

٩٥- عملى كه توأم با تقوا باشد كم نيست (هرچند به نظر ناچيز آيد) چگونه كم خواهد بود عملى كه مقبول درگاه خداست؟

٩٦- نزديكترين و شايسته‌ترين مردم به پيامبران آنها هستند كه از همه به تعليمات آنان آگاهترند، سپس امام عليه السلام اين آيه را تلاوت فرمود:

«شايسته‌ترين و نزديكترين مردم به ابراهيم، آنها هستند كه از او پيروى كردند واين پيامبر و مؤمنان به اين پيامبر». [١] سپس فرمود: دوست محمّد صلى الله عليه و آله كسى است كه از خدا اطاعت كند هرچند پيوند نسبى او دور باشد و دشمن محمّد صلى الله عليه و آله كسى است كه معصيت خدا كند هرچند قرابت او نزديك باشد.

٩٧- امام عليه السلام صداى يكى از خوارج را شنيد كه نماز شب مى‌خواند و قرآن تلاوت مى‌كرد؛ فرمود:

خواب توأم با يقين و ايمان، بهتر است از نماز با شك!

٩٨- اخبارى را كه مى‌شنويد پيرامون آن تفكّر كنيد، تفكّرى براى عمل، نه تفكّر براى روايت، زيرا راويان علم بسيارند و عمل كنندگان به آن كم!

٩٩- امام عليه السلام شنيد مردى مى‌گويد «انّا للّه وَ انّا الَيْه راجعُونَ» فرمود:

اين كه مى‌گوييم «إنّا للّه» اقرار مى‌كنيم كه ما مملوك خدا هستيم، و اين كه مى‌گوييم «وَ إنّا إلَيْه راجعُونَ» اقرار مى‌كنيم كه همه سرانجام از دنيا مى‌رويم.

١٠٠- امام عليه السلام در برابر گروهى كه او را ستودند فرمود: خداوندا! تو نسبت به من از خودم آگاهترى‌

[١]. سوره آل عمران، آيه ٦٨.