نهج البلاغه با ترجمه فارسى روان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٥ - و من خطبة له (ع) (١٧٧)
مبادا در دين، متلوّن و دو رنگ باشيد كه همبستگى و اتّحاد در راه حق- گر چه از آن كراهت داشته باشيد- بهتر است از پراكندگى در راه باطلى كه مورد علاقه شماست، چه اين كه خداوند سبحان به هيچ كس نه گذشتگان و نه آنها كه هم اكنون هستند، در اثر تفرقه چيزى نبخشيده است.
لزوم اطاعت پروردگار
اى مردم! «خوشا به حال آن كس كه اشتغال به عيب خود، وى را از توجّه به عيوب ديگران باز دارد» و خوشا به حال كسى كه ملازم خانه خود گردد، توشه خويش را بخورد و به اطاعت پروردگارش مشغول باشد «و بر خطاهاى خويش بگريد» او به خويشتن مشغول و انسانها از دستش راحت باشند.
خطبه ١٧٧
در مورد حكمين
نظر و رأى جمعيّت شما بر اين قرار گرفت كه دو نفر را انتخاب كنند (تا بين ما و معاويه حكم باشند) و ما از اين دو (ابوموسى و عمروعاص) پيمان گرفتيم كه در برابر قرآن خاضع باشند و از آن تجاوز نكنند، زبان آنها با قرآن و قلوبشان پيرو آن باشد. امّا آنها از قرآن روى بازگرداندند و با اين كه حق را آشكارا مىديدند آن را ترك گفتند، جور و ستم خواسته دلشان بود و اعوجاج و كژى طرز فكرشان. ولى ما پيش از آن كه آنها اين رأى بد را بدهند و اين حكم جائرانه را صادر كنند با آنها شرط كرده بوديم كه به عدل حكم كنند و به حق عمل نمايند، بنابراين هنگامى كه اين دو نفر از راه حق منحرف گردند و حكم غير صحيحى يعنى خلاف حكم خداوند را صادر كنند، حجّت در اختيار ما و براى ماست (بنابراين نظر آنها براى ما هيچ اثرى ندارد، زيرا آنها با شرط مخالفت كردند).