نهج البلاغه با ترجمه فارسى روان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٧ - خطبه ١٠٧
براى شما تعظيم مىكنند، كسانى از شما حساب مىبرند كه ترسى از حكومت شما ندارند و نه بر آنها حكومتى داريد، با اين حال مىبينيد قوانين و پيمانهاى الهى شكسته شده، امّا شما به خشم نمىآييد، در حالى كه اگر تعهّدات پدرانتان نقض گردد ناراحت مىشويد، دستورات خدا به شما مىرسيد و از شما به مردم و سپس نتيجه آن به شما باز مىگشت، امّا مقام خويش را به ستمگران واگذارديد و زمام امور خويش را به دست آنان سپرديد و مأموريّتهاى الهى را به آنان تسليم كرديد، آنان به شبهات عمل مىكنند و در شهوات غوطه ورند، به خدا سوگند اگر دشمنان، شما را در زير ستارگان آسمان پراكنده كنند، باز خداوند (نسلهايى از) شما را براى روز انتقام از آنان گردآورى مىكند.
خطبه ١٠٧
كه در يكى از روزهاى جنگ صفّين ايراد فرموده
فرار و هزيمت شما را با چشم خود ديدم، كنارهگيرى شما را از صفوف خود مشاهده كردم، (ديدم) جفاكاران و كوته فكران و اعراب باديه نشين شام شما را از صفوفتان كنار زدند، با اين كه شما از بزرگان و سرشناسان عرب و از سران شرف هستيد. برازندگى شما در چهره اجتماع همچون بينى است در صورت و همچون كوهان بلند و عظيم است بر پشت شتران، (امّا خوشبختانه) به ناراحتى هاى درونم شفا بخشيديد، چون سرانجام ديدم همان طور كه شما را هزيمت دادند، صفوفشان را در هم شكستيد و آنان را از لشكرگاه خود را نديد، همان طور كه آنها شما را كنار زدند (مىديدم) آنها را به باد تير و نيزه مىگرفتيد و فراريان و كشتگان دشمن همچون شتران تشنه طرد شدهاى كه از ورود آب بازشان دارند، روى هم مىريختند.