پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٤ - ٥- آيه قربى

٥- آيه قربى‌

آيه ٢٣ سوره‌ «شورى» پيامبر صلى الله عليه و آله را مخاطب ساخته مى‌فرمايد: قُلْ لا اسئَلكم عَلَيه اجراً الا المَوَدَّةَ فِى الْقُربى‌:

«بگو: «من هيچ‌گونه اجر و پاداشى از شما بر اين دعوت درخواست نمى كنم جز دوست داشتن نزديكانم (اهل بيتم).

در اينكه منظور از «ذوى القربى» در اين آيه چيست؟ تمام مفسران شيعه و گروهى از مفسران اهل سنت گفته‌اند: منظور ذوى القربى، نزديكان پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله است.

در برابر اين تفسير، احتمالات و تفسيرهاى ديگرى ذكر شده كه به نظر مى‌رسد انگيزه اصلى آنها كم رنگ كردن مسأله امامت و خلافت پيامبر صلى الله عليه و آله و كاستن از اهميت مقام اهل بيت عليهم السلام است، از جمله سه تفسير زير است:

١- منظور اين است كه اجر و پاداش رسالت، دوست داشتن امورى است كه شما را به قرب الهى دعوت مى‌كند، بنابراين‌ «القربى» امورى است كه مايه قرب به خداوند ميشود.

روشن است كه اين تفسير به هيچ وجه با ظاهر آيه سازگار نيست زيرا آنچه در مورد نماز و روزه و جهاد و امثال اين امور. از اسباب قرب الهى، مهم است، عمل كردن به آنها است؛ نه مودت و محبت آنها. تعبير به محبت هيچ تناسبى با اين مسأله ندارد. وانگهى مگر در ميان مخاطبين پيامبر صلى الله عليه و آله كسى بود كه اين امور را