پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٧ - ٥- نور الهى

صادق عليه السلام شنيدم كه مى‌فرمود: «فَاذا مَضى الامامُ الّذى كانَ قَبْلَهُ رُفِعَ لِهذا مَنار مِنْ نُورٍ، يَنْظُرُ بِه الى اعْمالِ الْخَلائِقِ فَبِهذا يَحْتَجُّ اللَّهُ عَلى خَلْقِه»:

«هنگامى كه امام پيشين ازدنيا مى‌رود، خداوند براى امام بعد از او ستونى از نور بر مى‌افرازد كه به وسيله آن اعمال مردم را مى‌بيند، و از اين طريق خداوند، حجت را بر خلق خود تمام مى‌كند». [١]

در بعضى از روايات نيز تعبير به‌ «عَمُود مِنْ نُورٍ» (ستونى از نور) شده‌ [٢] ولى غالباً تعبير «منار من نور» آمده است، البته تفاوت چندانى ميان اين دو تعبير نيست.

براى آگاهى بيشتر به بحار الانوار جلد ٦، صفحه ١٣٢ مراجعه فرمائيد. مرحوم علامه مجلسى شانزده حديث در اين زمينه نقل مى‌كند و همچنين در باب عرض اعمال (جلد ٢٣، صفحه ٣٣٣ به بعد) روايات متعددى در اين زمينه آمده است.

از مجموع آنچه گفته شد به خوبى استفاده مى‌شود كه منابع علم امامان.

معصوم متعدد و متنوع است، در درجه اوّل مسأله آگاهى آنها به تمام معانى قرآن مجيد است؛ و در درجه دوم علومى است كه از رسول خدا پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به آنها رسيده؛ و در درجه بعد تأييدات الهى و الهامات قلبى و ارتباط با فرشتگان و عالم غيب است. و مجموع اين جهات به امام معصوم علوم و آگاهى فراوانى مى‌بخشد تا بتواند در انجام مأموريت خود، كه همان حفظ اسلام و قرآن و سنت پيامبر صلى الله عليه و آله و هدايت خلق به سوى خالق، و تربيت نفوس، و اقامه حدود، و تدبير امور مى‌باشد؛ به خوبى انجام دهد.

نكته قابل ملاحظه ديگر اينكه از پاره‌اى از روايات استفاده مى‌شود كه در هر شب جمعه روح امامان عليه السلام، علوم و دانش هاى تازه‌اى را (براى مسائل تازه) از سوى‌

[١]. اصول كافى، جلد ١، صفحه ٣٨٧، حديث ٢.

[٢]. همان مدرك، حديث ٤.