خمير كرد و پنج قرص نان به تعداد آنها براى افطار روز اول درست كرد؛ در اين هنگام فقير سائلى بر در خانه آمد و گفت: «السَّلامُ عَلَيْكُمْ اهْلَ بَيْتِ مُحَّمَدٍ صلى الله عليه و آله»! «مسكينى از مساكين مسلمانانم» مرا اطعام كنيد، تا خداوند شما را از غذاهاى بهشتى اطعام كند آنها مسكين را بر خود مقدّم داشتند، غذاى خود را به او دادند و آن شب چيزى جز آب نخوردند، فردا نيز روزه گرفتند، و هنگام غروب موقعى كه طعام همانند روز سابق براى افطار آماده كرده بودند، يتيمى بر در آمد، او را نيز بر خود مقدم شمردند و غذاى خود را به او دادند و روز سوم اسيرى آمد و همان كار را تكرار كردند، هنگام صبح على عليه السلام دست حسن و حسين عليهما السلام را گرفت و خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله آمد هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله آنها را ديد در حالى كه از شدت گرسنگى مى‌لرزيدند، فرمود: «چقدر براى من ناراحت كننده است آنچه را در شما مى‌بينم» و با آنها برخاست و به سراغ فاطمه عليها السلام رفت در حالى كه در محراب عبادت بود و شديداً گرسنه بود، پيامبر صلى الله عليه و آله ناراحت شد، در اين هنگام جبرئيل نازل شد و گفت: «اى محمد صلى الله عليه و آله! بگير اين سوره را، خداوند با داشتن چنين‌اهل بيتى به تو تبريك مى‌گويد»، و سپس سوره هَلْ اتى را بر پيامبر صلى الله عليه و آله خواند [١] همين معنى را با تفاوت مختصرى، قرطبى در تفسيرش ذيل آيات مورد بحث نقل مى‌كند، و اشعارى هم از تقاضا كنندگان و بانوى اسلام در اين زمين نقل مى‌نمايد. [٢]

فخر رازى نيز در تفسيرش از واحدى در كتاب الوسيط و زمخشرى در كشاف عين اين داستان را نقل كرده، ولى در ذيل آن مى‌افزايد: جمله‌ انَّ الابْرار يَشْربُون ... به صورت صيغه جمع است، و شامل همه نيكان مى‌شود، و نمى‌توان آن را تخصيص به يك فرد (على بن ابيطالب عليه السلام) داد البته انكار نمى‌توان كرد كه على عليه السلام در عموم اين آيات داخل است؛ ولى اختصاص به او ندارد ....

[١]. تفسير كشاف، جلد ٤، صفحه ٦٧٠، ذيل آيات اين سوره.

[٢]. تفسير قرطبى، جلد ١٠، صفحه ٦٩٢٢.