آرى على بن ابيطالب عليه السلام كسى است كه ولايتش از مهمترين اركان اسلام و از مهمترين شرايط ايمان است؛ و در رديف اول امورى است كه در قيامت از آن سؤال مى‌شود.

چگونه چنين نباشد در حالى كه با تمام عداوتى كه دشمنان در حق او داشتند و فضائلش را كتمام مى‌كردند- و الآن هم كتمان مى‌كنند- و دوستانش نيز از ترس شكنجه‌هاى دشمن، فضائلش را مخفى مى‌كردند با اين حال فضائل و افتخارات او تمام كتب حديث را پر كرده؛ و شخصيّت والايش در آيات قرآن مجيد مى‌درخشد!

اين سخن را با حديث معروفى از ابن عباس كه در بسيارى از منابع اسلامى نقل شده پايان مى‌بريم؛ مى‌گويد: «ما نَزَلَ الْقُرآنُ‌ يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا الّا عَلِىٌّ سَيِّدُها وَ شَرِيْفُها وَ اميرُها، وَ ما احَدٌ مِنْ اصُحابِ رَسُوْلِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله الّا قَدْ عاتَبَهُ اللَّهُ فى الْقُرآنِ، ما خَلا عَلِىّ بْنِ ابيطالبٍ عليه السلام فَانَّهُ لَمْ يُعاتِبْهُ بِشَئٍ وَ ما نَزَلَ فى احَدٍ مِنْ كِتابِ اللَّهِ ما نَزَلَ فى عَلِىٍّ عليه السلام ... نَزَلَتْ فى عَلِىٍّ عليه السلام ثَلِاْثَلاثَمِأَةُ آيِةٍ!»: «در قرآن مجيد خطاب‌ يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا در هيچ آيه‌اى نازل نشده مگر اينكه على عليه السلام سيُد و شريف و امير (و مصداق اتم و اكمل) است؛ احدى از اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله نبود مگر اينكه خداوند او را در قرآن عتابى كرده؛ جز على بن ابيطالب عليه السلام كه خدا هرگز او را در چيزى عتاب نكرد! ...

در كتاب خدا (قرآن مجيد) آنچه درباره على عليه السلام نازل شده (از فضائل و مدائح) درباره هيچكس نازل نشده است ... سيصد آيه قرآن مجيد درباره على عليه السلام نازل شده است»! [١] اين حديث- يا بخش اوّل آن- از گروه زياد ديگرى نيز نقل شده است؛ مانند حافظ ابونعيم اصفهانى در حلية الاولياء، محبّالدين طبرى در ذخائر العقبى، علّامه گنجى شافعى در كفاية الطالب، سبط بن جوزى در تذكره»، شبلنجى در نورالابصار،

[١]. مختصر تاريخ دمشق، جلد ١٨، صفحه ١١، طبع دارالفكر.