پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٩ - سؤال

تشويق و قدردانى است؛ پس چرا خداوند آنها را سرزنش مى‌كند و سخن از توبه به ميان مى‌آورد. پس با توجه به اين آيه به خوبى روشن مى‌شود كه كار آنها ناپسند بوده است.

حقيقت اين است هنگامى كه مسائلى پيش مى‌آيد كه با پيشداورى‌هاى اين برادران سازگار نيست؛ همه چيز حتى آيات قرآن به فراموشى سپرده مى‌شود، در حالى كه پيش چشم آنها است.

باز در اينجا بعضى براى كم رنگ كردن اين فضيلت مى‌گويند: فاصله ميان آيه نجوى و نسخ آن فقط يك ساعت بود؛ به همين دليل بزرگان صحابه موفق به عمل كردن به آن نشدند؛ اينها نيز از همان گروه فراموش‌كارانند. كه توجه به لحن آيه ناسخ نكرده‌اند، آيه‌اى كه گروهى از اصحاب را ملامت مى‌كند كه چرا از ترس فقر، صدقه را ترك كردند و از نجوا چشم پوشى نمودند؛ و هم اكنون خداوند توبه آنها را مى‌پذيرد.

اگر فاصله ميان اين دو تنها يك ساعت بوده جايى براى اين گفتگوها نخواهد بود، بنابراين مناسب، روايتى است كه مى‌گويد: فاصله ميان آن دو، ده روز بوده است. [١]

سؤال‌

تنها سؤالى كه در اينجا باقى مى‌ماند اين است كه چگونه اين كار فضيلت محسوب مى‌شود؟ آيا همانطور كه بعضى از مفسران صاحب تعصب گفته‌اند نه عمل كردن به آن فضيلتى بوده، و نه ترك آن منفعتى؟

يا آن گونه كه در روايات اسلامى آمده كه على عليه السلام آن را افتخار بزرگى براى خويش مى‌شمرد؛ و عبداللَّه بن عمر آن را فضيلتى همسنگ ازدواج با بانوى اسلام‌

[١]. در تفسير روح المعانى، اين قول از مقاتل كه معاصر منصور دوانيقى كه و از شاگردان تابعين است، نقل شده است.