يومٌ لَطَوَّلَ اللَّهُ ذلِكَ الْيَوْمَ حَتّى يَبْعَثَ رَجُلًا مِنّى اوْ مِنْ اهْلِ بَيْتى يَواطِئُ اسْمُهُ اسْمى وَ اسْمُ ابيهِ اسْمَ ابى يَمْلُا الارْضَ قِسْطاً وَعَدْلًا كَما مُلِئَتْ ظُلْماً وَجَوْراً»: «اگر باقى نماند از عمر دنيا مگر يك، خداوند آن يك روز را چنان طولانى مى‌كند كه مبعوث كند مردى را از من يا از اهل بيت من- ترديد از راوى روايت است و مفهوم و محتوا يكى است- كه اسم او اسم من، و اسم پدرش، اسم پدر من است‌ [١] زمين را پر از عدل و داد مى‌كند آن گونه كه از ظلم و ستم پر شده است. [٢]

شبيه همين حديث را با مختصر تفاوتى حاكم نيشابورى در مستدرك آورده و در پايان آن مى‌گويد: اين حديث صحيحى است هر چند بخارى و مسلم آن راذكر نكرده‌اند. [٣]

٤- و نيز در صحيح «ابى داود» از امّ سلمه نقل شده است كه مى‌گويد: من از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم چنين مى‌فرمود: «الْمَهْدىُّ مِنْ عِتْرَتى مِنْ وُلْدِ فاطِمَةَ»: «مهدى عليه السلام از خاندان من است از فرزندان فاطمه عليه السلام». [٤]

٥- حاكم نيشابورى در مستدرك، حديث مشروح‌ترى در اين زمينه از ابوسعيد خدرى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند كه فرمود: «يَنْزِلُ بِامَّتى فى آخِرِ الزِّمانِ بَلاءٌ شَديد مِنْ سُلْطانِهِمْ، لَمْ يُسْمَعْ بَلاءٌ اشَدُّ مِنْهُ، حَتّى تَضيقَ عَنْهُمُ الارْضُ الرَّحْبَةُ، وَ حَتّى يَمْلُا الارْضَ جَوْراً وَ ظُلْماً، لايَجِدُ الْمُؤْمِنُ مَلْجَأً يَلْتَجِا الَيْهِ مِنَ الظُّلْمِ فَيَبْعَثُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ رَجُلًا مِنْ عِتْرَتى، فَيَمْلَأُ الارْضَ قِسْطاً وَعَدْلًا كَما مُلِئَتْ طُلْماً وَ جَوْراً، يَرْضى عَنْهُ ساكِنُ السَّماءِ وَ ساكِنُ الارْضِ، لاتَدَّخِرُ الارْضُ مِنْ بَذْرِها شَيْئاً الّا اخْرَجَتْهُ، وَلَا السَّماءُ مِنْ قَطْرِها شَيْئاً الّا صَبَّهُ الَّهُ عَلَيْهِمْ مِدْراراً»:

[١]. بعضى از بزرگان علما تصريح كرده اند كه صحيح در اينجا، اسم ابيه اسم ابنى (اسم پدرش اسم فرزند من‌است) و به اين ترتيب با نام مبارك حضرت مهدى به عقيده شيعه (محمد بن الحسن العسكرى) كاملًا موافق است.

[٢]. التّاج، جلد ٥، صفحه ٣٤٣.

[٣]. المستدرك، جلد ٤، صفحه ٥٥٨.

[٤]. صحيح ابى داود، جلد ٢، صفحه ٢٠٧.