پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٣ - خردهگيرى كه بر آيه مباهله دارند

بود تا مسلمانان را از قدرت مشركان بترساند!

و همچنين در سوره‌ «آل عمران» آيه ١٨١ مى‌خوانيم: لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَولَ الَّذينَ قالُوا انَّ اللَّهَ فَقيرٌ وَ نَحْنُ اغْنياء: «خداوند، سخن آنها (گروهى از يهود) را كه گفتند:

«خدا فقير است، و ما بى نيازيم،» شنيد!»

منظور از «الّذين» در آيه طبق تصريح جمعى از مفسران حى بن اخطب يا فنحاص است. گاهى اطلاق كلمه جمع بر مفرد به عنوان بزرگداشت نيز ديده مى‌شود؛ همان‌طور كه درباره ابراهيم مى‌خوانيم: انَّ ابْراهيمَ كانَ امَّةً قانتاً للَّه‌:

«ابراهيم (به تنهايى) امّتى بود مطيع فرمان خدا» [١] در اينجا كلمه‌ «امت» كه اسم جمع است بر فرد اطلاق شده است (سابقاً بحث مشروحى نيز در اين زمينه داشتيم).

٣- از آيه مباهله استفاده مى‌شود كه به فرزندان دختر نيز حقيقتاً «ابن» گفته مى‌شود بر خلاف آنچه در جاهليت مرسوم بود كه تنها فرزندان پسر را فرزند خود مى‌دانستند، و مى‌گفتند: