پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣ - ولايت و امامت عامه در قرآن مجيد

ولايت و امامت عامه در قرآن مجيد

در مبحث ولايت دو بحث جداگانه است:

١- «ولايت عامه» يعنى: هميشه و در هرعصر و زمان بايد، امام و پيشوايى در ميان مردم از سوى خدا باشد؛ خواه مقام نبوت و رسالت هم دارا باشد و يا تنها مقام ولايت را داشته باشد.

٢- «ولايت و امامت خاصه» است كه بعد از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله چه كسى بايد عهده دار اين منصب و مقام الهى باشد.

به تعبير ديگر همان گونه كه نبوت به دو شاخه نبوت خاصه و عامه تقسيم مى‌شود، امامت نيز داراى اين دو شاخه است.

در بعد ولايت عامه اشاراتى در قرآن مجيد آمده است كه ذيلًا از نظر مى‌گذرد:

١- انَّما انْتَ مُنْذرٌ وَ لِكُلِّ قومٍ هادٍ [١]

٢- يا ايُّهَا الَّذينَ آمنُوا اتَقوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصّادِقينَ‌ [٢]

٣- اطيعُوا اللَّهَ وَ اطيعُوا الرَّسُولَ وَ اوْلِى الامْرِ مِنْكُم‌ [٣]

ترجمه:

١- تو فقط بيم دهنده اى؛ و براى هر گروهى هدايت كننده اى است.

[١]. سوره رعد، آيه ٧.

[٢]. سوره توبه، آيه ١١٩.

[٣]. سوره نساء، آيه ٥٩.