پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٨ - آيه قربى در احاديث اسلام

بدون ترديد آيه مورد بحث ناظر به مسأله امامت و خلافت است كه مى‌تواند به عنوان اجرى براى رسالت شمرده شود؛ اجرى كه مردم را به خدا نزديك مى‌كند و نفعش عايد خود آنها مى‌شود.

از آنچه در بالا گفته شد پاسخ بعضى از مفسرانى كه هميشه در آيات مربوط به امامت موضع‌گيرى تعصب‌آميزى دارند روشن مى‌شود.

آلوسى در روح المعانى در تفسير اين آيه مى‌گويد: شيعه با چيدن صغرى و كبرى اين آيه را دليلى بر مسأله امامت على عليه السلام گرفته مى‌گويد: محبت او (به مقتضاى آيه) واجب است، و هر كسى كه محبتش واجب باشد واجب‌الاطاعه است؛ و هر كسى كه واجب الاطاعه باشد داراى مقام امامت است پس على عليه السلام داراى مقام امامت است! سپس به ايراد و اشكال به اين صغرى و كبرى مى‌پردازد. [١]

ولى همان گونه كه از بحث‌هاى بالا استفاده شد، هرگز ما نمى‌خواهيم با چنين صغرى و كبراى سستى از آيه بهره‌گيرى كنيم. نكته مهم در آيه چيز ديگرى است و آن اينكه محبت‌ «ذوى القربى» به عنوان اجر رسالت شمرده شده؛ ودر آيات ديگر اجر مذكور و وسيله قرب الهى و به سود مردم ذكر شده. از مجموعه اينها مسأله امامت و خلافت آشكار مشود به شرحى كه در بالا آمد؛ و روايات پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله كه به آن اشاره مى‌شود نيز پشتوانه‌اى براى اين استدلال است.

آيه قربى‌ در احاديث اسلام‌

در ذيل اين آيه‌ قُلْ لا اسئَلَكُمْ عَلَيْهِ اجْراً الّا الْمَوَدَّهَ فى الْقُربى‌ روايات فراوانى در منابع اهل سنت و شيعه نقل شده كه در تفسير و تبيين مفهوم آيه اثر فراوان دارد،

[١]. روح المعانى جلد ٢٥ صفحه ٣٠.