پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٠ - معصوم بودن امامان

مى خواهد پليدى (گناه) را از شما اهل بيت دور كند و كاملًا شما را پاك سازد» [١]

در بحث‌هاى پيشين در مورد عظمت مقام امامت و ولايت به هنگام تفسير آيه ١٢٤ سوره «بقره» در داستان ابرهيم عليه السلام خوانديم كه خداوند اين پيامبر بزرگ را مورد آزمايش‌هاى مهم متعددى قرار داد و هنگامى كه از عهده همه آن آزمايش‌هاى مهم برآمد، فرمود: انّى جالُكَ لِلنّاسِ اماماً: «من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم.» (امامت به معنى حكومت بر جسم و جان و روح و تن و تربيت نفوس و جوامع بشرى).

و هنگامى كه ابراهيم عليه السلام اين مقام را براى بعضى از ذريه و فرزندان خود تقاضا كرد با اجابت مشروط الهى روبرو شد، فرمود: لايَنالُ عَهدِى الظّالِمينَ‌: «پيمان من، به ستمكاران نمى‌رسد، مگر آنها كه شايسته‌اند (تنها آن گروه از فرزندان تو كه پاك و معصوم‌اند شايسته اين مقام هستند)».

در بحث‌هاى آنجا روشن شد كه چگونه اين جمله از آيه، دليل‌ «بر معصوم بودن امامان» و پيشوايان الهى است، و كسانى كه در طول عمر خود يا از نظر اعتقادات راه شرك و كفر را پوئيده‌اند، و يا در اعمال خود، ظلم و ستمى بر خويش يا ديگران مرتكب شده‌اند، شايسته اين مقام نيستند. چرا كه ظلم به معنى وسيع كلمه، هم ظلم و شرك و كفر و انحرافات عقيدتى را شامل مى‌شود و هم هر گونه تعدى به ديگران و ظلم بر خويشتن از طريق ارتكاب گناه.

و از آنجا كه اين بحث‌ها به طور مشروح و مستوفى در آنجا آمده نيازى به تكرار آن نمى‌بينيم؛ بنابراين پايه اصلى شرط بودن‌ «عصمت در امامان» و پيشوايان الهى قرآن مجيد در همان آيه گذارده است.

اكنون به آيه تطهير باز مى‌گرديم و مسأله عصمت را در اين آيه بررسى مى‌كنيم:

[١]. سوره احزاب، آيه ٣٣.