پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٥ - هل اتى در اشعار شعراء

ديگران) اولى هستند، انسان چه درباره اين دو بزرگوار مى‌تواند بگويد؟ جز اينكه على عليه السلام مولاى مؤمنان وصىّ پيامبر صلى الله عليه و آله وفاطمه عليها السلام پاره تن رسول خدا صلى الله عليه و آله و جزء وجود محمد صلى الله عليه و آله و حسنين عليهما السلام روح و ريحان و سروران جوانان بهشت‌اند، اما مفهوم اين سخن ترك ديگران نيست». [١]

ولى مى‌گوئيم اگر فضيلتى را با اين شهرت ناديده بگيريم بقيّه فضائل نيز به تدريج به چنين سرنوشتى دچار مى‌شود، و روزى فرا خواهد رسيد كه افضليت على عليه السلام و بانوى اسلام و امام حسن و امام حسين عليهما السلام نيز زير سؤال خواهد رفت.

چرا اين روايت مشهور را كه بزرگان محدثان و مفسران نقل كرده‌اند و روايت معارض قابل ملاحظه‌اى ندارد ناديده بگيريم و راه‌هاى معرفت و شناخت آن بزرگواران به روى خود ببنديم؟!

سيوطى دانشمند معروف اهل سنت نيز در تفسير الدر المنثور، از ابن مردويه از ابن عباس نقل مى‌كند كه آيه‌ وَ يُطعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِهِ ... درباره على عليه السلام و فاطمه زهرا عليها السلام نازل گرديده است.

شبلنجنى در نورالابصار داستان شأن نزل را به طور كامل آورده است‌ [٢] و همچنين گروه ديگرى از بزرگان مفسران و محدثان.

هل اتى در اشعار شعراء

نازل شدن اين سوره درباره اهل بيت عليهم السلام به قدرى آشكار است كه بسيارى از شعراى معروف در اشعار خود اشاره به اين معنى كرده‌اند، از جمله اين شعرا از امام شافعيه، محمد بن ادريس شافعى در كتب متعددى نقل شده است:

[١]. روح المعانى، جلد ٢٩، صفحه ١٥٨.

[٢]. نورالابصار، صفحه ٦٢.