پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٧ - ١- آگاهى كامل از كتاب اللّه و قرآن مجيد

آن است». [١]

كوتاه سخن اينكه: آيه فوق را هرگز به علماى اهل كتاب نمى‌توان تفسير كرد؛ زيرا اين سوره در مكه نازل شده و آنها بعد از هجرت در مدينه به مسلمانان پيوستند و طبق روايات بالا درباره على عليه السلام است (و از او به ساير امامان معصوم عليهم السلام مى‌رسد).

آرى اين آگاهى وسيع نسبت به قرآن مجيد، و اسرار دقائق و ظاهر و باطن آن يكى از منابع اصلى علم امامان معصوم عليهم السلام است. [٢]

از شواهد اين معنى، آيه شريفه‌ وَ ما يَعْلَمُ تَأْويلَهُ الَّا اللَّهُ وَ الرّاسِخُونَ فِى الْعِلْمِ‌: «در حالى كه تفسير آنهارا، جز خدا و راسخان در علم، نمى دانند.» [٣]

توضيح اينكه: در ميان مفسّران گفتگو است كه آيا الرّاسخون فِى الْعِلْمِ‌ عطف بر اللَّه‌ است؛ يعنى تأويل قرآن را جز خداوند و راسخان در علم نمى‌دانند؛ يا آغاز جمله مستقلى است. بنابراين مفهوم آيه چنين مى‌شود تأويل قرآن را فقط خدا مى‌داند. اما راسخان در علم مى‌گويند: «گر چه تأويل آيات متشابه را نمى‌دانيم؛ اما در برابر همه آنها تسليم هستيم».

آن چه معنى اول را تأييد مى‌كند آن است كه اولًا بسيار بعيد است در قرآن اسرارى باشد كه جز خداوند نداند؛ چرا كه قرآن براى تربيت و هدايت مردم نازل شده؛ و معنى ندارد كه در چنين كتابى آيات و جمله‌هايى باشد كه جز خداوند مقصود آن را نداند.

[١]. همان مدرك، صفحه ١٠٤.

[٢]. در اين زمينه روايات متعدد جالبى نيز از طريق ائمه اهل بيت عليهم السلام وارد شده است كه براى اطلاع بيشتر مى‌توانيد به كتاب تفسير كنز الدقائق، جلد ٦، صفحه ٤٨٠، و تفسير برهان ذيل آيه مورد بحث مراجعه فرمائيد.

[٣]. سوره ال عمران، آيه ٧.