پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢ - ٤- عظمت مقام امامت در قرآن مجيد

پيغمبر خاتم صلى الله عليه و آله است.

و نيز ممكن است مقام امامت، از نبوت و رسالت جدا شود، مانند امامان معصوم عليهم السلام كه تنها وظيفه امامت را بر عهده داشتند، بى آنكه وحى بر آنها نازل شود و رسول و نبى باشند.

به هر حال از صدر اين آيه عظمت مقام امامت و منصوب بودن امام ازسوى خداوند به خوبى روشن مى‌شود قالَ انّى جاعِلُكَ لِلنّاس اماماً. [١]

و ذيل آيه تأكيد بيشترى بر اين موضوع مى‌نهد، زيرا مى‌گويد: هنگامى كه ابراهيم عليه السلام منصوب به اين مقام شد عرضه داشت: «خداوند! از دودمان من (نيز امامانى) قرار بده» قالَ وَ مِنْ ذُرّيَّتى‌.

در اين هنگام خطاب آمد كه: «پيمان من (پيمان امامت و ولايت) هرگز به ستمكاران نمى‌رسد» يعنى: تنها آن گروه از فرزندانت كه از هر گونه ظلم، پاك و معصوم باشند شايسته اين مقام هستند قالَ لا يَنالُ عَهْدى الظّالِمينَ‌.

شكى نيست كه منظور از ظلم در اين جمله تنها ستم به ديگران نمى‌باشد، بلكه ظلم به همان معنى وسيع كه نقطه مقابل عدالت است مى‌باشد؛ عدالت به مفهوم وسيعش به معنى گذرادن هر چيزى به جاى خويش است؛ و ظلم گذاردن آن در جايى است كه شايسته آن نيست؛ و از همين جا است كه قرآن مجيد از زبان لقمان نقل مى‌كند كه به فرزندش گفت: يا بُنَىَّ لا تُشْرِكْ بِاللَّهِ انَّ الشِّرْكَ لَظُلْمُ عَظيم‌: «پسرم! چيزى را همتاى خدا قرار مده كه شرك، ظلم بزرگى است». [٢]

اين نكته نيز روشن است كه عدالت در اينجا به معنى عدالت كامل يا به تعبير ديگر مقام عصمت است كه تناسب با امامت، با آن مفهوم والا دارد، و گر نه عدالتى كه قابل شكستن و آميخته شدن با گناه است هرگز در خور مقام امامت به معنى بالا

[١]. سوره بقره، آيه ١٢٤.

[٢]. سوره لقمان، ايه ١٣.