پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٨ - ٢٤- آيه محبّت

و در حديث ديگرى از «عامر بن سعد» همين معنى را با اضافاتى آورده است. [١]

اين احاديث و آنچه شبيه آن در كتب معروف اهل سنّت و پيروان مكتب اهلبيت عليهم السلام آمده است، خبر از فضيلتى مى‌دهد كه به گفته سعد بن ابى وقّاص شبيه و مانندى ندارد، و اگر تنها اين فضيلت در كسى بوده باشد همين افتخار براى او بس است.

آيا سزاوار است كه با بودن چنين كسى در ميان امت، ما تصوّر كنيم امكان دارد جانشينى پيامبر صلى الله عليه و آله به غير او سپرده شود؟!

اين نكته نيز در تأكيد مفهوم آيه مودّت قابل توجّه است كه از رواياتى كه در كتب معروف و مشهور آمده است استفاده مى‌شود كه على عليه السلام نه تنها مورد علاقه پيامبر صلى الله عليه و آله و لطف پروردگار بود؛ بلكه محبوبترين مخلوقات نزد آنها بود.

شاهد اين سخن، حديث معروف طير است.

در كتاب المستدرك على الصّحيحن چنين مى‌خوانيم كه انس خادم معروف پيامبر صلى الله عليه و آله كه بعد از آن حضرت عمرى طولانى داشت بيمار شده بود، محمّد بن حجّاج به اتفاق گروهى به عيادت او رفتند، سخن از هر درى به ميان آمد، تا به نام مبارك على عليه السلام رسيد، فرزند حجّاج نسبت به آن حضرت اهانت كرد، انس برآشفت، گفت اين مرد كيست؟ مرا بنشانيد، او را نشاندند، گفت: اى فرزند حجّاج! چرا عيبجويى و اهانت نسبت على بن ابى طالب مى‌كنى، قسم به كسى كه محمّد صلى الله عليه و آله را

[١]. كنز العمال، جلد ١٣، صفحه ١٦٢ و ١٦٣ (حديث ٣٦٤٩٥ و ٣٦٤٩٦) (طبع مؤسسة الرّسالة بيروت).