پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٥ - ١٧- آيه نجوى

پيامبر صلى الله عليه و آله به نجوى و سخنان در گوشى مى‌پرداختند بى‌آنكه به اين حقيقت توجّه داشته باشند كه وقت پيامبر صلى الله عليه و آله با ارزش‌تر از آن است كه براى مسائل كم ارزش يا بى ارزش در اختيار يك فرد قرار گيرد؛ به علاوه اين كار مايه ناراحتى مستضعفان و موجب امتيازى براى اغنياء بود؛ و گاه ايجاد بدبينى مى‌كرد.

نخستين آيه از دو آيه بالا نازل شد؛ به مسلمانان دستور داد: اگر مى‌خواهيد با پيامبر صلى الله عليه و آله نجوى كنيد، قبل ازاين كار، صدقه‌اى در راه خدا بدهيد اين دستور آزمون جالبى به وجود آورد و سنگ محكى بود براى مدعيان قرب به پيامبر صلى الله عليه و آله. همگى جز يك نفر از دادن صدقه ونجوى خوددارى كردند، و آن يك نفر كسى جز اميرمؤمنان على عليه السلام نبود.

در اينجا آنچه لازم بود روشن شود؛ و مسلمانان بفهمند و عبرت گيرند روشن شد؛ و درس لازم را گرفتند.

كمى بعد آيه دوّم نازل شد و اين حكم را نقض كرد و معلوم شد حبّ مال در دل بعضى از علاقه به نجوى با شخص پيامبر صلى الله عليه و آله بيشتر است، و نيز معلوم شد اين نجواها غالباً درباره مسائل غير ضرورى بوده، و به منظور سكب موقعيت اجتماعى بصورت مى‌گرفته است.

در اينجا روايات متعدّدى وارد شده است كه تنها كسى كه به اين آيه در قرآن مجيد عمل كرد، على عليه السلام بود.

در شواهد التنزيل از مجاهد از على عليه السلام چنين نقل شده است كه فرمود: «انّ فى القُرآنِ لآيَةً ما عَمِلَ بِها احَدُ قَبْلى وَلا بَعْدى وَ هِىَ آيَةُ النَّجْوى، قالَ كانَ لى دِيْنارُ فَبِعْتُهُ بِعَشَرَةِ دَراهِمَ، فَكُلَّما ارَدْتُ انْ اناجَى النَّبِىَّ صلى الله عليه و آله تَصَدَّقْتُ بِدِرْهَمٍ مِنهُ ثُمَّ نُسِخَتْ»: «در قرآن آيه‌اى است كه هيچ كس قبل از من و نه بعد از من، به آن عمل نكرده و نخواهد كرد، و آن آيه نجوى است، من دينارى داشتم، آن را به ده درهم فروختم،