پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٤ - اشارات قرآنى و منطقى بر لزوم حجت الهى

دو پيامبر الهى يا امام معصوم باشد.

به هر حال همان گونه كه در احاديث قبل خوانديم خداوند بزرگوارتر از اين است كه انسان هايى را موظف به وصول سرمنزل سعادت بنمايد و راه صحيح و خالى از خطا رابه آنها نشان ندهد.

در پاره‌اى از آيات قرآنى نيز اشاراتى به اين معنى ديده مى‌شود.

آيه شريفه‌ «انَّما انْتَ مُنْذِرُ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ» «و براى هر گروهى هدايت كننده اى است؛ (و اينها همه بهانه است» [١] نشان مى‌دهد كه هر قومى درهر عصر و زمانى هدايت گرى دارند- هدايت گر به معنوى واقعى كلمه كه هدايت كامل و خالى و از هر گونه خطا راارائه مى‌دهد- به همين دليل در حديثى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم كه در تفسير اين آيه فرمود: «... وَ فى كُلِّ زَمانٍ امامُ مِنّا يَهْديهِمْ الى ما جاءَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله»:

«در هر زمانى امامى از ما است كه مردم را هدايت مى‌كند به سوى چيزى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله آورده است». [٢] تعبيرى كه در روايت نهج البلاغه آمده بود نيز يك دليل منطقى در بر دارد و آن اينكه يكى از وظائف امام حفظ آثار نبوت و تعليمات الهى از هر گونه تحريف است؛ و به تعبير ديگر اگر فرضاً تمام مردم روى زمين كافر شوند باز بايد كسى باشد كه تعليمات و آثار نبوت را حفظ كند و به اقوام آينده كه مى‌خواهند راه هدايت را بپيوندند منتقل سازد، در غير اين صورت حجت هاى الهى محو و نابود مى‌شوند، و دلائل روشن و بيّنات او از ميان مى‌رود (لِئَلّا تَبْطُلَ حُجَجُ اللَّهِ وَ بَيِّناتُهُ).

و در اينجا مى‌رسيم به پايان بحث هاى مربوط به ولايت عامه، و هم اكنون به سراغ شرايط و ويژگى‌هاى آن مى‌رويم.

[١]. سوره رعد، آيه ٧.

[٢]. بحار الانوار، جلد ٢٣، صفحه ٥، حديث ٩.