پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣ - ٣- بحث امامت از كى آغاز شد؟

بِالحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَالحُجَّةِ الْبالِغَةِ [١]:

«امامت» زمام دين و نظام مسلمين، و صلاح دنيا و عزّت مؤمنان است؛ امامت اساس اسلام بارور، و شاخه بلند آن است؛ با امام، نماز و زكات و روزه و حج و جهاد كامل مى‌شود، و اموال بيت المال و انفاق به نيازمندان فراوان مى‌گردد؛ و اجراى حدود و احكام، و حفظ مرزها و جوانب كشور اسلام به وسيله امام صورت مى‌گيرد.

امام، حلال خدا را حلال، و حرام خدا را حرام مى‌شمرد (و تحقق مى‌بخشد) و حدود الهى را برپا مى‌دارد؛ و از دين خدا دفاع مى‌كند، وبه سوى پروردگارش به وسيله دانش و اندرز نيكو و دليل رسا و محكم دعوت مى‌كند».

٣- بحث امامت از كى آغاز شد؟

بعد از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله، بر سر جانشينى آن حضرت گفتگو در گرفت، گروهى معتقد بودند پيامبر صلى الله عليه و آله براى خود جانشينى تعيين نكرد؛ و اين امر رابر عهده امت گذاشت كه آنها نبشينند و در ميان خود، رهبرى برگزينند؛ رهبرى كه امر حكومت را به دست گيرد، و به عنوان نمانيده مردم بر مردم حكومت كند؛ هر چند اين نمايندگى هرگز صورت نگرفت بلكه در يك مرحله تنها گروه كوچكى از صحابه خليفه را برگزيدند؛ و درمرحله ديگر گزينش خليفه شكل انتصابى داشت، و در مرحله سوم اين گزينش تنها بر عهده يك شوراى شش نفرى كه همگى انتصابى بودند گذارده شد؛ طرفداران اين طرز فكر را اهل سنت مى‌نامند.

گروه ديگرى معتقد بودند امام و جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله بايد از سوى خدا تعيين گردد، چرا كه او بايد همچون خود پيامبر صلى الله عليه و آله معصوم از گناه و خطا، و داراى علم‌

[١]. اصول كافى، جلد اول، صفحه ٢٠٠.