پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٤ - ١٥- آيه انذار

١٥- آيه انذار

در آيه ٢١٤ و ٢١٥ سوره‌ «شعرا» مى‌خوانيم: وَ انْذِرْ عَشيرَتَكَ الاقرَبينَ وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِمَن اتَّبَعَكَ مِنَ المُؤمُنينَ‌:

«نخست خويشاوندان نزديكت را انذار كن و پر و بال (عطوفت) خود را براى مؤمنانى كه از تو پيروى مى‌كنند فرود آر».

اين آيات داستان معروفى دارد كه تقريباً همه مورخان اسلامى آن را نوشته‌اند.

در تفسير اين آيه روايتى ديده مى‌شود كه به گفته طبرسى در مجمع البيان نزد خاص و عام مشهور است؛ و نيز به گفته حاكم حسكانى در شواهد التنزيل (براء بن عازب) مى‌گويد: هنگامى كه آيه‌ وَانْذِرْ عَشيرَتَكَ الاقْرَبينَ‌ نازل شد، پيامبر صلى الله عليه و آله بنى عبدالمطلب را كه چهل نفر بودند جمع كرد و غذايى براى آنها فراهم ساخت و فرمود:

«به نام خدا نزديك شويد و بخوريد» سپس ظرفى از شير آوردند و فرمود: «به نام خدا بنوشيد»، فردا نيز آنها را دعوت كرد و غذا و نوشيدنى فراهم ساخت، سپس آنها را انذار و بشارت داد، و فرمود: «من دنيا و آخرت را براى شما آورده‌ام، اسلام بياوريد و اطاعت كنيد تا هدايت شويد»، سپس فرمود: «وَ مَنْ يِؤاخينى (مِنُكْمُ) وَ يُوازِرُنى يَكونُ وَلِيّى وَ وَصيّى بَعدى وَ خَليفَتى فى اهلْى وَ يَقتضى دَيْنى ...»: «چه كسى از شما حاضر است با من برادرى كند و مرا يارى نمايد و بعد از من وصى و جانشين من در خانواده‌ام باشد، و دين مرا ادا كند؟»

همه خاموش ماندند، اين سخن را سه بار تكرار فرمود و همچنان همه خاموش‌