پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٤ - مباهله در كلمات محدثان

و نيز بيهقى در السنن الكبرى آن را نقل كرده است. [١]

٣- سيوطى در الدرالمنثور از حاكم و ابن مردويه و ابونعيم در دلائل از جابربن عبداللَّه انصارى نقل مى‌كند: هنگامى كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله قرار مباهله با مسيحيان گذاشت، روز بعد دست على عليه السلام و فاطمه عليها السلام و حسن و حسين عليهما السلام را گرفت و براى مباهله آورد. اما آنها (مسيحيان) حاضر به مباهله نشدند. سپس جابر مى‌افزايد: آيه‌ تَعالَوْا نَدْعُ ابْنائَنا وَ ابنْائَكُمْ‌ ... درباره آنها نازل شد. [٢] سيوطى مى‌گويد: حاكم اين حديث را صحيح شمرده است.

٤- در همان كتاب (الدّر المنثور) از ابن عباس نقل مى‌كند كه هيئت مسيحيان نجران خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند- و پس از شرح جريان مباهله و امتناع مسيحيان نجران- مى‌افزايد: اين در حالى بود كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بيرون آمد و با او على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام بودند و به آنها فرمود: «من دعا مى‌كنم و شما آمين بگوييد.» ولى مسيحيان نجران حاضر به مباهله نشدند و با پيامبر صلى الله عليه و آله صلح كردند كه جزيه بپردازند. [٣]

٥- در همان كتاب از ابن جرير از علباء بن احمر اليشكرى نقل مى‌كند هنگامى كه آيه‌ قُل تَعالَوا نَدْعُ ابْنائَنا ... نازل شد؛ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به سراغ على و فاطمه عليه السلام و فرزندان آنها حسن و حسين عليهما السلام فرستاد و به مخالفان پيشنهاد كرد حاضر به مباهله شوند (و آنها خوددارى كردند). [٤]

٦- علامه طبرى در تفسيرش با سند خود از زيد بن على در تفسير اين آيه نقل‌

[١]. السنن الكبرى، جلد ٧ صفحه ٦٣.

[٢]. الدرالمنثور، جلد ٢، صفحه ٣٨، ذيل آيه مورد بحث (با كمى تلخيص).

[٣]. همان مدرك، صفحه ٣٩.

[٤]. همان مدرك، صفحه ٣٩.