پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥ - واژه «امام» در لغت و قرآن

تلاوت كرد، فرمود: «هُمْ انْتَ وشيعَتكَ يا عَلِىّ»: «آنها، تو و شيعيان تو هستند». [١]

بسيارى ديگر از علماى اسلام و دانشمندان اهل سنت مانند ابن حجر در كتاب صواعق و محمد شبلنجى در نور الابصار، اين حديث را ذكر كرده‌اند. [٢]

بنابراين به شهادت اين روايات نام و عنوان شيعه را پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله براى پيروان راه على عليه السلام و طرفداران او برگزيده است، آيا با اين حال جاى تعجب نيست كه چرا بعضى از اين اسم و عنوان ناراحت مى‌شوند و آن را شوم و بد مى‌شمرند و حرف «شين» را كه در اول آن قرار گرفته تداعى كننده شر و شوم و كلمات زشت ديگرى كه در آغاز آن كلمه «شين» است مى‌دانند؟!

راستى اين تعبيرها براى يك محقق كه مايل است هميشه در سايه دلايل منطقى حركت كند، شگفت آور است، در حالى كه براى هر حرف از حروف تهجى بدون استثناء مى‌توان، كلمات بد يا خوبى انتخاب كرد.

به هر حال تاريخچه پيدايش شيعه نه بعد از رحلت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله بلكه به يك معنى در حيات خود آن حضرت صلى الله عليه و آله بوده است، و اين واژه را به ياران و پيروان على عليه السلام اطلاق فرموده، و تمام كسانى كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله را به عنوان رسول خدا مى‌شناسند، ى دانند كه او سخنى از روى هوى و هوس نمى‌گفت، وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهوى- انْ هُوَ إلّا وَحْئ يُوحى‌ «و هرگز از روى هواى نفس سخن نمى گويد.- آنچه مى گويد چيزى جز وحى (الهى) كه بر او القا شده نيست.» [٣] و اگر فرموده است تو و پيروانت فائزان و رستگاران در قيامت هستيد. يك واقعيت است.

واژه «امام» در لغت و قرآن‌

[١]. همان مدرك، صفحه ٣٥٩.

[٢]. الصواعق، صفحه ٩٦ و نور الابصار، صفحه ٧٠ و ١٠١- براى آگاهى بيشتر از راويان اين خبر و كتابهايى كه در آن ذكر شده است به جلد سوم احقاق الحق، صفحه ٢٨٧ به بعد و جلد ١٤، صفحه ٢٥٨ مراجعه فرماييد.

[٣]. سوره نجم، (٥٣)، آيات ٤-/ ٣.