پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٧ - ٢٢- آيه ايذاء

٢٢- آيه ايذاء

در آيه ٥٧ سوره‌ «احزاب» مى‌خوانيم: انَّ الَّذينَ يُؤْذُوْنَ اللَّهَ وَ رَسُوْلَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فى الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَ اعَدَّلَهُمْ عَذاباً مُهِيناً: «آنها كه خدا و پيامبرش را آزار مى‌دهند خداوند آنان را از رحمت خود در دنيا و آخرت دور ساخته، و براى آنها عذاب خوار كننده‌اى آماده كرده است».

بديهى است كسى نمى‌تواند به ذات پاك خداوند زيان و آزارى برساند. بنابراين منظور از ايذاء خداوند- همانگونه كه مفسّران هم گفته‌اند- همان كفر و الحاد است كه خداوند را به خشم مى‌آورد؛ و تأكيدى است بر مجازات كسانى كه پيامبر و مؤمنان را آزار مى‌دهند؛ چرا كه آزار آنها بمنزله آزار خدا است.

در اينجا در روايات متعدّدى كه از طرق برادران اهل سنّت و از طرق اهلبيت عليهم السلام رسيده مى‌خوانيم كه پيامبراكرم صلى الله عليه و آله فرمود: «اى على عليه السلام! هر كه تو را آزار برساند مرا آزار رسانده است» به اين ترتيب آزار او هم سنگ آزار، پيامبر صلى الله عليه و آله است.

حاكم حسكانى در شواهد التّنزيل از جابربن عبداللَّه نقل مى‌كند كه مى‌گويد: از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله شنيدم كه به على عليه السلام مى‌فرمود: «مَنْ آذاكَ فَقَدْ آذانى»: «كسى كه تو را آزار دهد مرا آزار داده است». [١]

و در حديث ديگرى از ابن ابى سلمه از أمّ سلمه همسر پيامبر صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند كه مى‌گويد: شنيدم رسول خدا صلى الله عليه و آله به على بن ابى طالب عليه السلام مى‌فرمود: «انْتَ اخى وَ

[١]. شواهد التّنزيل، جلد ٢، صفحه ٩٨ (حديث ٧٧٧).