پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٨ - ١٧- آيه نجوى

چشم‌گيرى كه از اين طريق حاصل شد يك فضيلت بى مانند گير است، همچنين وجود آيه‌اى در قرآن كه تنها على عليه السلام به آن عمل كرده است.

عجب اينكه بعضى اصرار دارند كه اين فضيلت را كم رنگ كرده، بلكه فضيلت بودنش را به كلى انكار كنند! وطبق معمول به سراغ عذرهاى مختلف و دلائل سست و بى پايه‌اى بروند.

گاه مى‌گويند اگر بزرگان صحابه اقدام به اين كار نكردند نيازى به آن نديدند! و گاه مى‌گويند وقت كافى نداشتند چون آيه به زودى نسخ شد! و گاه مى‌گويند ديگران فكر مى‌كردند اگر ادقام به صدقه و نجوى كنند موجب ناراحتى فقراء و وحشت اغنيا مى‌گردند؛ و فقرا توانائى ندارند مثل آن را انجام دهند و اغنياء كه توانائى دارند اگر آن را ترك كنند مورد ملامت قرار مى‌گيرند. بنابراين عمل نكردن ديگران به اين آيه سلب فضيلتى از آنها نمى‌گردد. [١]

ولى اين مفسران بزرگ گويا آيه دوم را به هنگام اين بهانه تراشى‌ها اصلًا فراموش كرده‌اند؛ زيرا قرآن نجوى كنندگان پيشين را كه بعد از نزول حكم صدقه آن را ترك كردند مورد ملامت و سرزنش قرار داده؛ و مى‌گويد: ءَاشْفَقْتُمْ ان تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَىْ نَجْواكُمْ صَدَقاتٍ‌: «آيا ترسيديد (فقير شويد) كه از دادن صدقات قبل از نجوى خوددارى كرديد؟!». [٢]

سپس قرآن اين كار را همانند يك گناه مى‌شمرد و با جمله‌ وَتابَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ‌ آنها را مشمول توبه الهى قرار مى‌دهد؛ و براى جبران اين عمل بد دستور به اقامه نماز و أداى زكات و اطاعت خداو پيامبر ميد هد.

اگر وقت كوتاه بوده جاى سرزنش و ملامت نيست؛ و نيازى به توبه الهى ندارد. و اگر هدف آنها كمك به جلب قلب فقرا و دفع وحشيت اغنيا بوده كارى در خور

[١]. تفسير كبير فخر رازى جلد ٢٩، صفحه ٢٧٢ و تفسير روح المعانى جلد ٢٨، صفحه ٢٨.

[٢]. سوره مجادله، آيه ١٣.