پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٦ - ٥- بهترين حسنات

با اين حال چگونه مى‌توان كسى را شايسته‌تر از آنها براى خلافت و ولايت پيامبر صلى الله عليه و آله دانست و چگونه مى‌توان ديگران را بر آنها ترجيح داد.

آيا با وجود اين گونه مدارك، جاى تعجب است، كه امامت در دودمان پيامبر و آل محمّد صلى الله عليه و آله تا دامنه قيامت باقى باشد؟!

٥- بهترين حسنات‌

در آيه ٨٩ سوره‌ «نمل» مى‌خوانيم: مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُم مَنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ‌: «كسانى كه كار نيكى انجام دهند پاداشى بهتر از آن خواهند داشت؛ و آنان از وحشت آن روز در امانند».

باز در اينجا «حسنه»، مفهوم گسترده‌اى دارد كه همه حسنات را در برمى گيرد؛ و بشارت مى‌دهد هر كسى حسنه‌اى انجام دهد، خداوند پاداشى بهتر از آن به او مى‌دهد. و يكى از آثار مهم آن ايمنى از ترس و وحشت روز محشر است كه بزرگترين وحشتها است.

ولى در بعضى از روايات محّبت اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله به عنوان يكى از بارزترين و مهم‌ترين مصداق حسنه در اين آيه معرفى شده است و نشان مى‌دهد كه اين محّبت از بهترين وسايل امنيّت در يوم المعاد است.

در شواهد التّنزيل چندين روايت در ذيل اين آيه به همين مضمون نقل شده كه منظور از «حسنة» در آيه فوق محبّت اهلبيت عليهم السلام است.

از جمله از ابوعبداللَّه جدلى از على عليه السلام نقل مى‌كند كه حضرت به او فرمود: «آيا مى‌خواهى تفسير آيه‌ من جاءَ بِالْحَسَنَة فَلَهُ خَيْرُ مِنْها ... را براى تو بگويم؟» او مى‌گويد: عرض كردم: آرى، فدايت شوم، امام عليه السلام فرمود: «الْحَسَنَةُ حُبُّنا اهْلَ الْبَيْتِ وَ السَّيِئَةُ بُغْضُنا»: «حسنه محبّت ما اهلبيت عليهم السلام، و سيئه كينه و عداوت ما است» سپس‌