با آن توبه كرد چه بود؟ فرمود: «سَئَلَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ عَلىٍّ وَ فاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ عليهما السلام الّا تُبْتَ عَلَىَّ فَتابَ عَلَيْهِ»: «او خدا را به حق محمد و على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام خواند و تقاضا كرد كه مرا ببخش و خداوند توبه او را پذيرفت». [١]

و نيز در همان كتاب ازعلى عليه السلام نقل مى‌كند كه از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله درباره تفسير اين آيه سؤال كردم؛ فرمود: «... خدا به آدم عليه السلام دستور داد بگو: «الّلهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، سُبْحانَكَ لا الهَ الّا انْتَ عَمِلْتُ سُوءً وَ ظَلَمْتُ نَفْسى فَاغْفِرْلى انَّكَ انْتَ الْغَفُورُ الرَّحيمُ، الّلهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ سُبْحانَكَ لا الهَ الّا انْتَ عَمِلْتُ سُوءً وَ ظَلَمْتُ نَفْسى فَتُبْ عَلَىَّ انَّكَ انْتَ التَّوّابُ الرَّحيمُ فَهؤلاءِ الْكَلِماتُ الَّتى تَلَقّى آدَمُ عليه السلام»:

«بگو خداوندا! من تو را به حق محمّد و آل محمّد صلى الله عليه و آله مى‌خوانم، منزّى، معبودى جز تو نيست؛ من بد كردم به خويشتن ستم روا داشتم؛ مرا ببخش كه تو غفور و رحيمى. خداوندا! من تو را به حقّ محمّد و آل محمّد مى‌خوانم، تو منزّهى، معبودى جز تو نيست، من بد كردم و به خويشتن ستم نمودم توبه مرا بپذير كه تو توّاب و از اين روايت به خوبى معلوم مى‌شود كه منافاتى ميان تفسيرهاى سه گانه بالا نيست و همه اين كلمات در دعاى آدم عليه السلام جمع بوده است.

ابن مغازلى در كتاب مناقبش همين معنى را از سعيد بن جبير از ابن عباس نقل كرده است كه از پيامبر صلى الله عليه و آله درباره كلماتى كه آدم عليه السلام از پروردگارش دريافت داشت و خداوند توبه او را پذيرفت، سؤال شد، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «سَئَلَهُ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَعَلِىٍّ وَفاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ عليها السلام الّا ما تُبْتَ عَلىَّ فَتابَ عَليْهِ»:

«از خدا به حقّ محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين عليهما السلام درخواست كرد كه توبه مرا بپذير، و خداوند توبه او را پذيرفت». [٢]

[١]. الدّر المنثور، جلد ١، صفحه ٦٠.

[٢]. مناقب ابن مغازلى، مطابق نقل احقاق الحق، جلد ٩، صفحه ١٠٢.