همين معنى را در حديث ٥٨٢ و ٥٨٧ نقل كرده است با اين تفاوت كه در ذيل حديث سوّم آمده است: «الا اخْبِرُكَ بِالسَّيِئَةِ الّتى مَنْ جاءَ بِها اكَبَّهُ اللَّهُ عَلى وَجْهِهِ فى نارِ جَهَنَّمَ، بُغْضُنا اهْلَ الْبَيْتِ!»: «آيا تو را خبر دهم از سيئه‌اى كه هر كس آن را انجام دهد خداوند او را به رو در آتش جهنّم مى‌افكند؟، آن كينه و عداوت اهلبيت عليهم السلام است» سپس اميرمؤمنان عليه السلام آيه دوّم را تلاوت فرمود: وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فى النّار. [٢] و در حديث ديگرى از ابوامامه باهلى‌ [٣] نقل مى‌كند كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:

«انَّ اللَّهَ خَلَقَ الانْبِياءَ مِنْ شَجَرٍ شَتّى وَ خَلَقَنى وَ عَليّاً مِنْ شَجَرَةٍ واحِدةٍ فَانَا اصْلُها وَ عَلَىٌّ عليه السلام فَرْعُها، وَ فاطِمةُ لِقاهُها وَالْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ ثِمارَها، وَاشياعُنا اوْراقُها، فَمَنْ تَعَلَّقَ بِغُصْنٍ مِنْ اغْصائِها نَجا، وَ مَنْ زاغَ هَوى، وَلَوْ انَّ عابِداً عَبَدَاللَّهَ الْفَ عامٍ، ثُمَّ الْفَ عامٍ، ثُمَّ الْفَ عامٍ، ثُمَّ لَمْ يُدْرِكْ مَحَبَّتَنا اكَبَّهُ اللَّهُ عَلى مِنْخَرَيْهِ فى النّار»:

«خداوند پيامبران را از درختان (ريشه‌هاى) متعدّدى آفريد، و من و على را شجره واحده، من ريشه آن هستم، و على عليه السلام شاخه آن، و حسن و حسين عليهم السلام ميوه‌هاى آن، و شيعيان ما برگ‌هاى آن هستند، پس هر كس به شاخه‌اى از شاخه‌هاى آن درآويزد نجات مى‌يابد، و هر كس منحرف گردد سقوط مى‌كند؛ و اگر

[١]. شواهد التنزيل، جلد ١، صفحه ٤٢٥، حديث ٥٨١.

[٢]. سوره نمل، آيه ٩٠ و همان مدرك.

[٣]. ابوامامه باهلى از اصحاب پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بود و وفات او را در سنه ٨١ نوشته‌اند و او آخرين كسى است كه در شام بدرود حيات گفت (اسدالغابه، در ماده صَدَيَهْ) ولى در الكنى و الالقاب وفات او در سال ٨٦ نوشته شده و نام او صدى بر وزن رجيل است و هم او بود كه معاويه مراقبينى بر او گمارده بود كه به سوى على عليه السلام نرود.