پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٩ - ٥- بهترين حسنات

بعضى از مفسّران گفته‌اند منظور از «حسنة» مودت ذوى القرباى رسول اللَّه صلى الله عليه و آله است مى‌گويد: اين معنى از ابن عباس و سدّى نقل شده، سپس مى‌افزايد: محبت آل رسول از اعظم حسنات است و تحت عنوان «حسنه» در اين آيه در رديف اوّل وارد مى‌شود. [١]

احاديث شبيه احاديث فوق در كتب ديگر نيز آمده است كه نقل همه آنها به طول مى‌انجامد.

اين بحث را با حديثى درباره محبّت اهلبيت- هر چند در ذيل آيه وارد نشده است- پايان مى‌دهيم:

شبلنجى در نورالابصار حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل كرده، و تصريح مى‌كند كه حديث صحيحى است و در ضمن آن آمده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «وَاللَّهِ لايَدْخُلُ قَلْبَ رَجُلٍ، الِايمانَ حتّى يُحِبُّهُمْ (اهْلَبَيْتى) لِقَرابَتِهِمْ مِنّى»: «به خدا سوگند ايمان در دل كسى وارد نمى‌شود تا اهل بيت مرا به خاطر قرابتشان با من دوست بدارد». [٢] اين نكته نيز حائز اهميّت است كه يك محبت عادى و معمولى هرگز نمى‌تواند وسيله نجات از وحشت روز قيامت گردد؛ و يا يكى از شرائط ايمان بوده باشد.

اين تعبيرات به خوبى نشان مى‌دهد كه محلبت اهلبيت اشاره به مسأله مهم و بنيادين ولايت و امامت است كه سبب بقاء دين و ادامه خط نبوّت و حفظ ايمان است.

از مجموع آنچه به صورت اشاره در آيات فوق آمده و به طور صريح در رواياتى كه در تفسير آن وارده شده، آمده است؛ اين نكته روشن مى‌شود كه آل محمّد صلى الله عليه و آله و اهلبيت صلى الله عليه و آله مخصوصاً على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام مقام بسيار والاى دارند زيرا: كسانى هستند كه موّدت آنها اجر و پاداش رسالت است؛ و نماز بدون درود و صلوات بر آنها باطل است، موقعيت آنها به عنوان صراط مستقيم شناخته شده است.

[١]. روح المعانى، جلد ٢٥، صفحه ٣١.

[٢]. نورالابصار، صفحه ١٢٦.