پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٠ - ٤- «ولايت به معنى دعا كردن براى تحقق امور مطلوب»

نسبت داده نشده است، ولى احياء مردگان و شفاى بيماران غير قابل علاج و كور مادرزاد، به او نسبت داده شده است، هر چند تصريح به اذن خداوند در همه آنها آمده است.

كوتاه سخن اينكه اين آيات به روشنى مسأله‌ «ولايت تكوينى» را محدوده خاصى براى حضرت مسيح عليه السلام اثبات مى‌كند؛ و هيچ دليلى بر انحصار آن به حضرت مسيح نيست؛ و به مقتضاى‌ «حُكْمُ الامْثالِ فى ما يَجُوزُ وَ ما لايَجُوزُ واحِدٌ» در مورد ساير پيامبران يا امامان معصوم عليهم السلام، نيز مى‌تواند صادق باشد.

در دومين آيه سخن از فرمانبردارى باد نسبت به حضرت سليمان است، مى‌فرمايد: «پس ما باد را مسخر او ساختيم تا به فرمانش به هر جا مى‌خواهد برود» فَسَخَّرْنا لَهُ الرّيح تَجْرى بِامْرِه رُخاءً حَيْثُ اصابَ). [١]

از اين آيه و آيات بعد از آن به خوبى استفاده مى‌شود همان گونه كه شياطين به فرمان سليمان بودند و كارهاى مهمى براى او در خشكى و دريا انجام مى‌دادند؛ باد نيز سر بر فرمان او بود؛ و به هر جا دستور مى‌داد حركت مى‌كرد و اين چيزى جز مصداق‌ «ولايت تكوينى» در اين بخش از موجودات نمى‌باشد.

شبيه همين معنى در آيه ٨١ سوره‌ «انبياء» نيز آمده است، مى‌فرمايد:

وَ لِسُلَيْمانَ الرّيحَ عاصِفَةً تَجْرى بِامْرِه الَى الارْضِ الَّتى بارَكْنا فيها:

«و تند باد را مسخر سليمان ساختيم، كه به فرمان او به سوى سرزمينى كه آن را پر بركت كرده بوديم، حركت مى‌كرد».

در اينجا نيز سخن از فرمانروائى سليمان بر تند بادها است.

[١]. سوره ص، آيه ٣٦.