پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٩ - ٤- «ولايت به معنى دعا كردن براى تحقق امور مطلوب»

فرمود؛ و دادن شبيه آن به ساير انبياء يا امامان معصوم عليهم السلام هيچ مانع و رادعى ندارد.

و اگر كسى بگويد: منظور اين است كه حضرت مسيح عليه السلام دعا مى‌كرد و خداوند آن بيمار را شفا مى‌داد، يا آن مرده را زنده مى‌كرد، سخنى بر خلاف ظاهر آيه گفته است، چرا كه آيه به وضوح مى‌گويد: «من اين كا را به فرمان خدا مى‌كنم» يعنى خودم انجام مى‌دهم اما باذن اللَّه؛ و دليلى ندارد كه اين ظاهر را رها سازيم وسراغ معنى خلاف ظاهر برويم.

بلكه در مرحله آفرينش پرنده نيز مانعى ندارد خداوند اين اثر را به دَم حضرت مسيح عليه السلام بخشيده باشد، كه بتواند به اذن خدا چنين كارى را انجام دهد، هر چند بسيارى از مفسران اين معنا را نپذيرفته‌اند و گفته‌اند آفرينش پرنده به طور مستقيم مستند به خداوند متعال بوده و شايد اين تعبير به خاطر آن است كه افراد نا آگاه دعوى الوهيت و خدايى مسيح را نكنند، چرا كه امر خلقت تنها مربوط به او است.

شبيه همين معنى در سوره‌ «مائده» آيه- ١١٠ نيز آمده است، منتها به صورت خطاب خداوند به مسيح عليه السلام، نه از زبان مسيح، مى‌فرمايد:

وَ اذْ تَخْلُقُ مِنَ الطّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِاذْنى فتَنْفُخُ فيها فَتَكُونُ طَيْراً بِاذْنى وَ تُبْرِءُ الاكْمَهَ وَالابْرَصَ بِاذنى وَ اءِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتى‌ بِاءِذْنِى:

«و هنگامى را كه به اذن من، از گل چيزى به صورت پرنده مى ساختى، و در آن مى دميدى، و به اذن من، پرنده‌اى مى شد؛ و كور مادرزاد، و مبتلا به بيمارى پيسى را به اذن من، شفا مى دادى؛ و هنگامى كه مردگان را به اذن من زنده مى كردى؛».

جالب توجه اينكه اختلاف تعبيرى كه در سوره‌ «آل عمران» بود، دقيقاً در اينجا نيز به چشم مى‌خورد، يعنى مسأله آفرينش و خلقت پرنده، به حضرت مسيح عليه السلام‌