پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٠ - چه كسى حقّ داورى و قضاوت دارد؟

داوريش با خدااست»! [١]

از مجموع اين آيات و آيات ديگر به روشنى اين مطلب ثابت مى‌شود كه از ديدگاه قرآن، داور و قاضى و حاكم خدااست و كسانى كه از سوى او به داورى و قضا مى‌نشينند و هر چه غير آن است حكم جاهليّت و داورى طاغوت و شيطان مى‌باشد!

از اين رو در حكومت اسلامى سلسله مراتب قضات بايد به اذن و فرمان پروردگار منتهى شود؛ و مشروعيّت آنان از آنجا نشأت بگيرد؛ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اين مقام را از خدا گرفته، و امامان معصوم ازسوى خداوند به وسيله پيامبرش براى اين مقام بر گزيده شده‌اند؛ وقضات اسلامى مشروعيت كار خود را از آنها مى‌گيرند.

در آيه ٢٠ سوره‌ «مؤمن»، اين مطلب به وضوح بيان شده مى‌فرمايد: وَ اللَّه يَقْضِى بِالْحَقِّ وَ الَّذينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَقْضُونَ بِشَيئٍ‌: «خداوند به حق داورى مى‌كند، و معبودهايى را كه غير از او مى‌خوانند هيچگونه داورى ندارند».

بنابراين تنها قضاوت و داورى خداوند و اولياء اللَّه قابل قبول است، نه داورى هاى شرك آلود و غير الهى.

اين معنى در روايات اسلامى با صراحت بيشتر در ابواب قضا بيان شده، از جمله:

١- در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه فرمود: «اتَّفُوا الْحُكُومَةَ فَانَّ الْحُكُومَةَ انَّما هِىَ لِلِامامِ الْعالِمِ بِالْقَضاءِ الْعادِلِ فِى الْمُسْلِمينَ، لنَبىٍّ او وصىّ نبىٍّ»: «از قضاوت بپرهيزيد، چرا كه قضاوت و داورى مخصوص امام آگاه به اصول قضا، و عادل در ميان مسلمانان است؛

[١]. سوره شورى، آيه ١٠ ..