فقهاى بزرگى در مكتب شيخ اعظم پرورش يافتند مانند: ميرزاى شيرازى بزرگ،ميرزا حبيب اللّه‌ رشتى، ملاعلى كنى، شيخ محمد حسن آشتيانى و صدها محقق و مجتهد ديگر.

شاگردان شيخ نيز چند نسل از فقها و مجتهدان را تربيت كردند، امثال: محقق خراسانى، صاحب كفاية الاصول ،سيد محمد كاظم يزدى، صاحب عروة الوثقى، آغارضا همدانى، سيد محمد باقر فشاركى، ميرزا محمد تقى شيرازى و سيد اسماعيل صدر.

اينان نيز به نوبه خود، نسل ديگرى را تربيت كردند، مانند: ميرزا محمد حسين نايينى، شيخ آغا ضياء الدين عراقى، شيخ محمد حسين اصفهانى، معروف به كمپانى، شيخ عبدالكريم حائرى، سيد حسين بروجردى و ديگران.

اين طبقه نيز فقهايى مانند: سيد محسن طباطبائى حكيم، امام سيد روح اللّه‌ موسوى خمينى، سيد ابوالقاسم موسوى خويى، سيد محمد رضا موسوى گلپايگانى و صدها تن از علما و مجتهدان معاصر را پروراندند.

مباحث فقهى و اصولى و رجالى، دراين عصر و به وسيله اين فقهاى بزرگ به مرحله‌اى از تكامل و جامعيت و برترى علمى رسيد كه هم در تاريخ گذشته فقه و هم در ديگر مذاهب فقهى، بى نظير است.

مهمترين ويژگيهاى اين دوره:

١ . تحول جوهرى بحث ها و مسايل علم اصول فقه در اين دوره نسبت به گذشته:

اولاً: مسايل اين علم از مباحث علوم ديگر كه به صورت استطرادى وارد آن شده و با مباحث آن در آميخته و به تدريج جزء مسايل و ادله آن شده بودند، پيراسته شد. اين مباحث از حوزه‌هاى كلام يا ادبيات يا فقه كه طبيعت آنها بيگانه از بحث اصولى است وارد اين علم شده بودند.

ثانياً: ماهيت مسأله اصولى و تعريف دقيق و معيار فنى آن و نيز جايگاه مسأله