آن جا كه دولتها [ى طاغوتى ] توان گرفتن و دزديدن مالهاى ثروتمندان را به عنوان ماليات و مانند آن، از عناوين ظاهر فريب ، دارند و اين حيله‌ها، در مورد اموال فقيران، اجرا شدنى نيست، به منظور صيد مالهاى آنان، به كار بردن تور ديگرى را از اربابان خود الهام گرفته‌اند كه در ابتدا «بخت آزمايى» ناميده شد، امّا وقتى با انكار و انزجار دينداران رو به رو شدند، اسم آن را به «اعانه ملّى» تبديل كردند و از راه آن به مكيدن خون مسكينان گرسنه و فقيران كوخ‌نشين پرداختند. مسكينان و فقيرانى كه براى امرار معاش، با كمترين دستمزدها به كار در كشتزارها و مزرعه‌ها مشغول هستند. اين بيچارگان را با تبليغات فريبنده به طمع انداخته و به خريد كاغذهاى بى‌ارزش داراى ارقام، كه به «بليط اعانه ملّى» نام نهاده شده بود، واداشتند. آرزوهاى اين فقيران تنگدست را به خريد اين اوراق سياه برانگيختند و اين بى‌خبران، با تمام تلاش به خريد اين اوراق پرداختند و در هر هفته، مقدارى از غذاى زنان و فرزندان خويش را، در اين راه تباه كردند، در حالى كه خوراك آنان را با جان كندن در سرما و گرما به دست مى‌آورند.

به هر حال به بعضى از بزرگان معاصر، فتواى به جواز خريد و فروش اين بليطها داده‌اند. پيش از پرداختن به اصل بحث، يادآورى اين نكته بايسته است كه اين مساله، از مسايل جديدى است كه در نوشته‌هاى گذشتگان صالح در ميان گذاشته نشده، از اين روى، ضرورى نبودن حكم آن، از امور ضرورى است و براى مسلمانى كه به خدا و رسول او ايمان دارد و سخنان او را پذيرفته است، روا نيست بر كسى كه بر مبناى اجتهاد، نظر به جواز خريد و فروش اين بليطها داده، خرده بگيرد و به نكوهش او