فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٠١ - بررسى فقهى حكم عده زنان بدون رحم آيت اللّه محمد مؤمن

نيست. مرز نا اميدى نيز رسيدن به پنجاه سالگى است.

همو، در «المختصر النافع» مى‌نويسد :

«و لا عدة على الصغيرة و لا اليائسة على الاشهر و فى حد اليائس روايتان اشهرهما خمسون سنة.» (١٥)

عدّه چند ماهه بر خردسال و نااميد نيست. درباره مرز نااميدى دو روايت آمده كه مشهورتر پنجاه سالگى است.

چنانكه مى‌بينيد، اين دو عبارت بر مساله ما دلالتى ندارند و تنها اشاره‌اى كه گذشت.

در «كشف الرموز» شرح «المختصر النافع» هم، چيزى بر متن نيفزود، جز اين كه:

شيخين، ابن بابويه، ابن ابى عقيل و سلار به همين دو روايت (يعنى دو روايت عده نداشتن خردسال و نااميد از قاعدگى) عمل كرده‌اند. (١٦)

علامه در بخش نخست از مبحث عده‌ها در كتاب «قواعد» مى‌نويسد :

«ولو دخل بالصغيرة، و هى من نقص سنها عن تسعة او اليائسة و هى من بلغت‌خمسين، او ستين ان كانت قرشية او نبطية فلا اعتبار به، و لايجب لاجله عدة طلاق و لا فسخ على راي، اما الموت فيثبت فيه العدة و ان لم‌يدخل و ان كانت صغيرة او يائسة، دخل او لا.» (١٧)

اگر با زنى خردسال كه كمتر از نه سال دارد ويا بزرگسالى كه به پنجاه سالگى رسيده ويا اگر قرشى يا نبطى است به شصت سالگى، آميزش كرده است، اعتبارى بدان نبوده و براى آن، عده طلاق يا برهم زدن پيمان زناشويى [فسخ] ، بنابر نظر برخى، لازم نمى‌گردد. اما در مرگ، چه با وى آميزش و چه