وَ إِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِ أَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَ اتَّقِ اللَّهَ‌ ... فَلَمَّا قَضى‌ زَيْدٌ مِنْها وَطَراً زَوَّجْناكَها لِكَيْ لا يَكُونَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ حَرَجٌ فِي أَزْواجِ أَدْعِيائِهِمْ‌ ....

احزاب (٣٣) ٣٧

ناپسندى طلاق‌

١٤٠. بهتر بودن بازگشت به زندگى زناشويى، پس از ايلاء نسبت به طلاق:

لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فاؤُ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ‌ وَ إِنْ عَزَمُوا الطَّلاقَ فَإِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ. [١]

بقره (٢) ٢٢٦ و ٢٢٧

نيّت در طلاق‌

--) همين مدخل، شرايط طلاق، قصد

نيز--) ازدواج، ايلاء، ظهار، عدّه، مهريّه‌

طلحة بن شيبه‌

«طلحة بن شيبه» از فرزندان عبدالدار بن قصى از قريش بود. [٢] برخى مفسّران، آيه ١٩ توبه (٩) را درباره‌ تفاخر طلحه و امام على عليه السلام دانسته‌اند. طلحه، توليت و كليددارى كعبه را برتر از ايمان به خدا و آخرت مى‌دانست. با نزول آيه، اين دو عمل يكسان دانسته نشد و ايمان به خدا و روز جزا برتر از توليت كعبه و كليددارى شمرده شد. [٣]

طلحة بن عبيداللّه القرشى‌

«طلحة بن عبيداللّه القرشى» از تيره تَيم و از صحابه ثروتمند و مشهور پيامبر صلى الله عليه و آله بود. گويند: وى در جنگ احُد از خود رشادت بى‌نظيرى نشان داد. سرانجام وى از در مخالفت با امام على عليه السلام درآمد و جنگ جمل را به راه انداخت و در همين جنگ به قتل رسيد. [٤] برخى‌ مفسّران آيه ٢٥ انفال (٨) را درباره وى و فتنه جمل دانسته‌اند. [٥] نيز در شأن نزول آيه ٤٠ اعراف (٧) از وى‌ ياد شده است. [٦] همچنين در پى گفتار وى كه اگر پيامبر صلى الله عليه و آله از دنيا برود من با زنان وى ازدواج مى‌كنم آيه ٥٣ احزاب (٣٣) نازل شد كه ضمن ردّ اين پندار، آن را موجب ايذاى پيامبر صلى الله عليه و آله و گناهى بزرگ دانست. [٧]

[١] . تقديم ذكرى بازگشت به زندگى عادى (فان فاءو) نشانه‌تقدّم رتبى آن است و نيز وعده رحمت و مغفرت، در صورت بازگشت و رعايت حق زن، از اولويّت امر اوّل حكايت مى‌كند

[٢] . كتاب النسب، ابن سلام، ص ٢٠٤

[٣] . جامع‌البيان، ج ٦، جزء ١٠، ص ١٢٤؛ مجمع‌البيان، ج ٥-/ ٦، ص ٢٣

[٤] . الاستيعاب، ج ٢، ص ٣١٦-/ ٣١٨

[٥] . مجمع‌البيان، ج ٣-/ ٤، ص ٨٢١

[٦] . تفسير عيّاشى، ج ٢، ص ١٧، ح ٤٠؛ تفسير قمى، ج ١، ص ٢٣٠

[٧] . الدّرّالمنثور، ج ٦، ص ٦٤٣؛ مجمع‌البيان، ج ٧-/ ٨، ص ٥٧٤