فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ١٦٩ - طعام
هولناكى است كه بر هر حادثه ديگر غلبه دارد. [١] اين اسم با صفت خود «كبرى» تنها يك بار در قرآن آمده است:
فَإِذا جاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرى.
نازعات (٧٩) ٣٤
طاوى السّماء/ اسماوصفات
اين صفت الهى از «طوى، يطوى و طيّاً» به معناى درهم پيچاندن است و تنها يك بار در قرآن به معناى پيچاندن آسمان در قيامت آمده است: [٢]
يَوْمَ نَطْوِي السَّماءَ كَطَيِّ السِّجِلِ ....
انبياء (٢١) ١٠٤
طائف
طائف، نام شهر و بلاد ثقيف در وادىاى است كه ابتداى آن «لقيم» و انتهاى آن «رهط»- كه دو دهاند- باشد نيز از بلاد حجاز و مقام عشيره ثقيف و دوازده فرسنگ تا مكه معظمه فاصله دارد. اين شهر شامل دو محله است: يكى به نام طائف ثقيف و ديگرى به نام رهط. در قديم اين شهر را «وجّ» مىناميدند و پس از آنكه در اطراف آن حصار كشيدند طائف ناميده شد.
اين شهر در پشت كوه غزوان واقع شده است. [٣] در سال نهم هجرى با صلح، از جانب سپاه اسلام فتح گرديد. [٤] در قرآن از اين شهر، همراه با شهر مكّه و در مقام پاسخگويى به سخن مشركان براى انتخاب پيامبر و نزول قرآن، با عنوان «قريتين» ذكر شده كه در آيه ٣١ سوره زخرف آمده است، و از اعلام شبه مصرّح قرآن شمرده مىشود.
اشراف طائف
١. توقّع مشركان مكّه در لزوم انتخاب پيامبر، از ميان اشراف مكّه و طائف:
وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ. [٥]
زخرف (٤٣) ٣١
٢. انتقاد مشركان مكّه به نزول قرآن بر محمّد صلى الله عليه و آله و نه فردى از اشراف مكّه و طائف:
وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ.
زخرف (٤٣) ٣١
٣. تعجّب مشركان مكّه از نزول قرآن بر فردى غير از اشراف مكّه و طائف:
وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ.
زخرف (٤٣) ٣١
اهمّيّت طائف
٤. مكّه و طائف، دو شهر مهم جامعه عصر بعثت نزد عرب جاهلى:
وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ.
زخرف (٤٣) ٣١
طعام
--) خوردنيها
[١] . الكشاف، ج ٤، ص ٦٩٧؛ مجمعالبيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٦٥٩
[٢] . اسما و صفات الهى فقط در قرآن، ج ١، ص ٧٩٩
[٣] . لغتنامه، ج ٩، ص ١٣٤٢١، «طائف»
[٤] . معجمالبلدان، ج ٤، ص ٩-/ ١٢
[٥] . مراد از «قريتين» دو قريه مكّه و طائف است. (جامعالبيان، ج ١٣، جزء ٢٥، ص ٨٣؛ مجمعالبيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٧١)