ولايت فقيه در حكومت اسلام - حسينى طهرانى، سيد محمد حسين - الصفحة ٨
حاصل آنكه: فتوى و جرأت بر فتوى أمر بسيار خطيرى است و به آسانى ارتكاب آن نمىتوان نمود و فتوى نميتوان داد. چنانكه به صحّت پيوسته است كه:
كلام علّامه حلّى: لَوْ لا زِيارَةُ الْحُسَيْنِ وَ تَصْنِيفُ الالْفَيْنِ لَهَلَكَتْنِى الْفَتاوَى
علّامة حِلّى رحمة الله عليه را بعد از فوت، خواب ديدند و از كيفيّت أحوالش استفسار نمودند، جواب گفت:
لَوْ لا زِيارَةُ الْحُسَيْنِ وَ تَصْنِيْفُ الالْفَيْنِ لَهَلَكَتْنِى الْفَتاوَى!
«اگر زيارت إمام حسين عليه السّلام نكرده بودم، و تصنيف «الفَين» كه دو هزار دليل است بر إثبات إمامت بلا فصل مرتضى علىّ عليه السّلام نكرده بودم، هر آينه هلاك مىكرد مرا فتواهائى كه داده بودم.»
أَ وَ لَا يَعْلَمُ الْمُفْتِى أَنَّهُ هُوَ الَّذِى يَدْخُلُ بَيْنَ اللَهِ وَ بَيْنَ عِبَادِهِ وَ هُوَ الْحَآئِلُ بَيْنَ الْجَنَّةِ وَ النَّارِ؟!
«آيا نمىداند مُفتى كه در وقت فتوى دادن داخل شده است ميان جناب حضرت عزّت خداوندى و بنده او كه مُسْتَفتى باشد؛ و حكم خدا را به او مىرساند و كار پيغمبر مىكند؛ و واقف است در ميان بهشت و دوزخ؛ كه اگر آنچه مىگويد و فتوى مىدهد صادق باشد و موافق گفته شارع باشد، پس أهل نجات است و داخل بهشت مىشود؛ و اگر العِياذُ بالله از روى صدق و از روى علم و دانش نباشد هالك است و داخل جهنّم خواهد شد
»!؟ قَالَ سُفْيَانُ بْنُ عُيَبْنَةَ: كَيْفَ يُنْفَعَعُ بِعِلْمِى غَيْرِى وَ أَنَا حَرَمْتُ نَفْسِى نَفْعَهَا؟!
«از سفيان بن عُيينه مروى است كه مىگفته است: چگونه از علم من غير من فائده مىبرد در حالتى كه نَفْس من از آن علم بهره نيافته است؛ و من از آن محروم بوده و به آنچه مىگويم عمل نكرده باشم!؟»
مفتى بايد أعلم النّاس به كتاب خدا و سنّت رسول خدا و أئمّه عليهم السّلام باشد
وَ لَا تَحِلُّ الْفُتْيَا فِى الْحَلَالِ وَ الْحَرَامِ بَيْنَ الْخَلْقِ إِلَّا لِمَنْ كَانَ أَتْبَعَ الْخَلْقِ مِنْ أَهْلِ زَمَانِهِ وَ نَاحِيَتِهِ وَ بَلَدِهِ بِالْحَقِّ.
«حضرت مىفرمايد: فتوى دادن حلال نيست در حلال و حرام در ميان