ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٥ - ترجمهء خطبهء صد و پنجاه و دوم

تفسير عمومى خطبهء صد و پنجاه و دوم
تفسير عمومى خطبهء صد و پنجاه و دوم ٢ ، ٤ - الحمد للَّه الدّالّ على وجوده بخلقه و بمحدث خلقه على أزليّته ، و باشتباههم على أن لا شبه له ( سپاس خداوندى را است كه با آفرينش مخلوقات ، دلالت به هستى خود نمود ، و با حدوث مستمر كائنات راهنمايى به ازليت خود كرد و با همانند قرار دادن مخلوقات با يكديگر به بىمانند بودن خود هدايت فرمود . ) در كارگاه خلقت ، دليلى روشن براى وجود خدا است و در حدوث كائنات ، دليل واضح بر ازليت آن ذات اقدس ، و در همانند قرار دادن مخلوقات با يكديگر ، برهان راستين به بىمانندى او .

در كارگاه خلقت ، دليلى روشن براى وجود خدا است و در حدوث كائنات ، دليل واضح بر ازليت آن ذات اقدس ، و در همانند قرار دادن مخلوقات با يكديگر ، برهان راستين به بىمانندى او .
اگر كسانى كه خود را در بارهء خدا و انسان و جهان هستى صاحبان انديشه مى دانند و خويشتن را براى خود و ديگران صاحبنظر تلقين مى كنند ، و مى خواهند براى مردم در ارتباط با خدا و عالم هستى تعيين مسير و تكليف كنند ، بايد مغز و روان خود را با پديدهء انديشه و تلقين صاحبنظرى به خويشتن نيارايند و با ديدهء روشن ، واقعيات را به كارگاه مغز خود تحويل دهند ، در نتيجهء اين تصفيه وسوسه‌ها و شطرنج بازيهاى مغزى تحت پوشش علم و فلسفه از درون همهء آدميان منتفى مى گردد و همهء انسانها با يك ديد صاف و دلى روشن با سه حقيقت فوق ( خدا و انسان و هستى ) روياروى مى گردند و