ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٣٢ - ٥ وجوب وفاء به پيمانها ،

بر كسانى هستند كه از انسان دور هستند . مانند ارث و به طور عام الاقربون أحقّ بالمعروف و الأقرب يمنع الأبعد و هم چنين در تحمل ضررها مانند ديهء خطايى كه بر عاقله است و اين قانون اساسىترين عامل ارتباط انسانها به يكديگر و دورى از بيمارى بيگانگى انسانها از يكديگر و « از خود بيگانگى » مى باشد .
٤١ - اعتبار و ارزش اعمال با نيت است . لكلّ امرىء ما نوى . انّما الاعمال بالنّيّات .
ألنّيّة روح العمل ٤٢ - هر حكم خاص يا عام كه مستند به سبب خاص است ، با از بين رفتن سبب منتفى مى گردد .
الحكم الخاصّ أو العامّ المستند ألى السّبب المعيّن ينتقى بانتقاء السّبب ٤٣ - وصيت ، حق هر مسلمانى است .
كتب عليكم إذا حضر أحدكم الموت أن ترك خيرا الوصيّة للوالدين و الاقربين بالمعروف حقا على المتّقين ٤٤ - هر كسى براى بدست آوردن اختصاص در استفاده به چيزى سبقت كند كه پيش از او كسى به آن چيز سبقت نكرده باشد ، براى آن چيز شايسته تر از ديگران است .
من سبق ألى شيء لم يسبق عليه أحد قبله فهو أولى به ٤٥ - سخن هر كسى كه راهى براى اثبات آن جز خود همان شخص نباشد ، حجت است مگر آنكه متهم به دروغگويى باشد .
يجب قبول قول من لا يعلم ألَّا من قبله الَّا أن يكون متّهما ٤٦ - هر حكم تحريمى اگر ترخيص آن