ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٤ - شنوايى و بينايى و شهادت و نظارهء او با وسائل جسمانى نيست

مى كند ، بنا بر اين براى اين كه تجديد قوا كند ، مشغول استراحت مى شود و خستگى را از خود برطرف مى كند . اين قضيه را به عنوان يك اصل كلَّى بخاطر بسپاريم كه افراد نوع بشر غالبا در تصوير و تجسيمهايى كه در علوم و معارف انجام مى دهد ، زمينهء نسخهء آنرا با عكسبردارى از خويشتن آماده مى سازد .
١٠ ، ١٣ - و السّميع لا بأداة و البصير لا بتفريق آلة ، و الشّاهد لا بمماسّة ، و البائن لا بتراخى مسافة ( و او شنوا است بدون نياز به وسيلهء آن ، و بينا است بدون بازگشتن و بستن چشم ، او شاهد و ناظر است نه با چسبيدن ( اتصال ) جسمانى و دور از اشياء است بدون برقرارى فاصله . ) شنوايى و بينايى و شهادت و نظارهء او با وسائل جسمانى نيست ابعاد علم خداوندى كه يا عين ذات و يا ذاتى آن ذات اقدس است ، هيچ نيازى به وسائل و آلات اعم از جسمانى و غير جسمانى ندارد ، همان گونه كه نفس انسانى در حال رؤيا مى بيند ، مى شنود ، مى چشد ، لمس مى كند و استشمام مى نمايد ، در حالى كه نيازى به وساطت هيچ يك از چشم و گوش ، ذائقه ، لامسه و بينى ندارد . از اينجا به يك نتيجهء بسيار مهم مى رسيم و آن اينست كه حقيقتى كه مجرّد است ، هنگامى براى درك و دريافتهاى خود به وسائل جسمانى نيازمند است كه در عالم ماده و ماديات ، به فعاليت بپردازد ، مانند روح ، نفس ، فرشته و غيرها ، و امّا هنگامى كه آن حقيقت مجرد ، از عرصهء ماده و ماديات جدا شد و گام فراتر نهاد ، قطعى است كه براى درك و فعاليت ، هيچ احتياجى به وساطت اجسام و جسمانيات نخواهد داشت . حال خداوند سبحان كه فوق همهء مجردات و بىنيازترين حقيقت از مادّه و ماديات و قوانين آنها است ، به طريق اولى در درك و فعاليتهايش به هيچ وسيله اى نيازمند نمى باشد .
١٣ - و البائن لا بتراخى مسافة ( و دور از اشياء است ، بدون برقرارى فاصله ميان او و