ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٩ - سياست حكيمانهء جامعهء بشرى با طلوع خورشيد فروزان اسلام و نبوت و امامت ، مطرح گشت

مشاهده خواهيم كرد با كمال صراحت و با تأكيد جدى شمول رسالت انبياء و ديگر پيشوايان الهى را بر هر دو قلمرو دنيوى و اخروى بشر مطرح نموده و آن همه دلائل و شواهد اثبات كنندهء وحدت دنيا و آخرت در دين چه به معناى متن كلى دين الهى كه از حضرت نوح عليه السلام به اين طرف مقرر شده است و چه به معناى دين اسلام به اصطلاح خاص آن كه با كمال وضوح بيان شده است ، موردى براى شوخى و اصطلاح بافى و تحريف حقايق و بذله گويى و خودخواهى باقى نگذاشته است .
همان گونه كه مى دانيم ، در دوران معاصر عواملى باعث شده است كه نويسندگانى پيدا شده و از محدود ساختن قلمرو دين در زندگى اخروى ، زندگانى دنيوى را بىنياز از دين معرفى مى نمايند . نام اين طرز تفكر را سكولاريسم مى نامند .
و بدان جهت كه از با اهميتترين حقايقى كه در سخنان و نامه‌ها و سخنان حكيمانهء امير المؤمنين على عليه السلام ، تعميم دين براى تنظيم و اصلاح هر دو قلمرو دنيا و آخرت مى باشد ، لذا لازم ديديم كه در شرح اين خطبه ، يك بحث مبسوطى در بارهء بررسى و نقد تفكراتى كه دين را تنها براى اصلاح آخرت محدود مى كند ، داشته باشيم .
پيش از ورود به اين مبحث ، مقدمه اى را كه تذكر به آن ضرورى بنظر مى رسد ، مطرح مى نماييم . اين مقدمه در بارهء ارزيابى ايجاد دگرگونى در مفاهيم فرهنگ يك جامعه بوسيلهء الفاظ وارداتى مانند سكولاريسم و پلوراليسم است كه مسئله اى بسيار حسّاس مى باشد .