ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣ - ترجمهء خطبهء صد و پنجاه و دوم

ترجمهء خطبهء صد و پنجاه و دوم اين خطبه در بارهء صفات خداوند جل جلاله و صفات پيشوايان دين است .
سپاس خداوندى را است كه با آفرينش مخلوقات ، دلالت به هستى خود نمود و با حدوث مستمر كائنات ، راهنمايى به ازليت خود فرمود و با همانند قرار دادن مخلوقات با يكديگر ، به بى مانند بودن خود هدايت فرمود نه احساسها و دركها او را دريابند و نه پرده‌ها او را بپوشانند زيرا سازنده از ساخته شده جدا و تحديد كننده غير از تحديد شده و پرورنده غير از پرورده شده است او يگانه ايست نه بمعناى عدد آفريننده است بدون حركت و خستگى و شنوا است بدون نياز به وسيلهء آن و بينا است بدون باز كردن و بستن چشم او شاهد و حاضر است نه با چسبيدن جسمانى و دور از اشياء است بدون برقرارى فاصله آشكار است نه قابل ديدن با چشم و باطن و مخفى است نه از جهت ظرافت و رقّت وجود دور از اشياء است [ نه با برقرارى فاصله بلكه ] به جهت غلبه و پيروزى مطلق بر آنها و اشياء از او دورند به جهت خضوع و تسليم مطلق و برگشت به سوى او كسى كه آن ذات پاك را توصيف كند ، او را محدود نموده و هر كس كه او را محدود كند ، او را به شمارش در آورده و هر كس كه او را به شمارش در آورد ، ازليت او را ابطال نموده است و هر كس بگويد او چگونه است ، توصيفش كرده و هر كس بگويد : در كجا است [ يا در جايى است ] او را در مكانى قرار داده