ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٩٤ - نصيحت براى مردم

مى دهد و عذاب مى كند و ملاك رضايت و خشنودى اوست و هيچ بنده اى اگر چه خويشتن را به تلاش وادارد و عمل خود را خالص نمايد ، سودى نخواهد داشت اگر از اين دنيا بيرون رود و خداى خود را با يكى از خصلتهاى ذيل كه از آنها توبه نكرده است ديدار نمايد . شرك به خدا بورزد در آن عبادات كه خدا براى او مقرر فرموده است . تسكين ( تشفّى ) پيدا كند و غضب خود را بخواباند با كشتن نفسى . انسانى را معيوب كند بوسيلهء كارى كه ديگرى آن را انجام داده است . يا به جهت كارى كه كسى آن را انجام داده است ، عيب و قبح آن را آشكار نمايد . برآورده شدن احتياجى را از مردم مى خواهد در برابر اظهار بدعتى در دينش مى گذارد . با دو رويى با مردم ارتباط برقرار مى نمايد . در ميان مردم با دو زبان رفتار مى كند تعقل كن اين پند را ، زيرا هر مثلى ، دليلى است براى مثل و شبيه خود همت و هدف چهارپايان سير كردن شكم است و قطعى است كه هدف جدّى درندگان دشمنى با غير خويشتن . همّت و كوشش زنها آراستن زندگى دنيوى و فساد در آن است مردمان با ايمان ، فروتن و متواضعند مردم با ايمان خوف و رجا در بارهء خدا دارند مردم با ايمان از خداوند بيمناكند .